© Twitter

Mama van zoontje met Down eerlijk over hoe moeilijk opvoeding is

De Australische Kat Abiana is gek van haar tweejarig zoontje Parker. Het jongetje heeft het syndroom van Down, maar daar laat ze zich niet door kisten. Al moet ze toegeven dat het niet altijd makkelijk is, zijn opvoeding brengt een hoop frustraties met zich mee.

flb

Kat Abiana is een trotse moeder van twee. Toch merkt ze dag in dag uit dat een kindje met Down opvoeden geen makkie is. Ze zette haar frustraties in een eerlijk lijstje, maar niet zonder te beklemtonen dat ze haar zoon Parker doodgraag ziet.

10. Ik haat het als mijn kind zijn zwakkere spieren tegen mij gebruikt wanneer hij een driftbui heeft. Het is geen eerlijk gevechtIk hoor ouders dan zeggen: 'Het is normaal als een tweejarige zich zo gedraagt.' Vertel dat nog maar eens als ik tijdens het doen van boodschappen een kind van 12 kilo op mijn arm moet dragen dat niet wil meewerken.

 

#rawr

Een foto die is geplaatst door Kat Abianac (@wowitskatface) op

9. Ik haat het als ik hem oppik aan de crèche en zijn vriendjes rond hem staan te praten, maar zijn gezicht angst verraadt Ik weet dat hij niet echt bang is, maar zijn gezicht toont aan dat er te veel prikkels zijn. Ook al vindt hij het nu fijn bij zijn leeftijdsgenootjes en kent hij al veel namen. De moeder in mij wenste dat ik niet wist wat een overdaad aan prikkels was en hoeveel therapie er nodig was om hem al zo ver te krijgen. 8. Ik haat als hij wordt voorgetrokken en mensen hem dingen geven Ik weet dat mijn kind schattig is, maar hij kan ook een helse peuter zijn die net als zijn leeftijdsgenoten goed weet hoe te manipuleren met zijn schattige glimlach. Hij moet trouwens net als iedereen leren wachten in de rij.7. Ik haat het dat we telkens naar dezelfde film moeten kijken Vooral Frozen en The Lion King: 'Let it go'.

 

Early mornings with Mufasa #betterthanfrozen

Een foto die is geplaatst door Kat Abianac (@wowitskatface) op

6. Ik haat het dat wanneer hij niet wil eten en ik hem daarom voedingssupplementen moet geven Hierdoor voel ik me alsof ik faalde als ouder. Maar dan denk ik aan mijn mooie, empatische dochter die ook een perfecte grote zus is voor Parker, zij was nog een moeilijkere eter.

 

#friedrice #mainfoodsource #downsyndrome #trisomy21 #parkermyles

Een foto die is geplaatst door Kat Abianac (@wowitskatface) op

5. Ik haat het dat ik mensen moet vertellen dat mijn zoon het syndroom van Down heeft. En dat ze niet weten hoe ze moeten reageren en ik hen daarbij moet helpen Ik vind dat niet altijd erg, maar het is vermoeiend. Het voelt alsof we telkens opnieuw en opnieuw de diagnose te horen krijgen.

4. Ik haat het moment dat ik de kamerdeur angstig achter me sluit nadat ik hem te slapen heb gelegd Mijn zoon heeft het syndroom van Down, ademhalingsproblemen en slaapapneu. Daarom moet ik 's nachts enkele keren opstaan om zijn rug te stimuleren zodat hij opnieuw beter kan ademen.3. Ik haat het wanneer ik moeders ontmoet die dezelfde problemen ervaren Als ik nieuwe mama's ontmoet met kinderen die ook ademhalingsproblemen hebben, moet ik hen op die slaapaneu wijzen. 'Slaapt jouw baby altijd met zijn hoofdje zo? Heb je ooit over slaapapneu gehoord?' Het breekt telkens mijn hart.2. Ik haat het wanneer ik mij zorgen maak over de toekomst Want ik weet dat zijn grote zus zich ook zorgen maakt. Ik weet niet altijd hoe ik op haar vragen moet antwoorden.

 

Sister love? If you call 'forcing your brothers mouth to recite the lyrics of a Katy Perry song' love, then yeah sure. #parkermyles

Een foto die is geplaatst door Kat Abianac (@wowitskatface) op

1. Ik haat het dat het zolang duurde eer ik echt empathisch werdIk ben 30 jaar oud en het heeft heel lang geduurd voor ik echt wist wat empathie was. Het is jezelf verplaatsen in de schoenen van een andere persoon en begrijpen hoe die zich voelt. Als mensen ons willen voorlaten in de rij, dan is dat omdat ze zien dat sommige dingen moeilijker zijn voor hem. Ze willen ons op hun manier helpen, een kleine emotionele connectie maken.

Ik heb ook geleerd dat wanneer een lotgenoot vragen heeft, het enige wat ik kan doen is een tas thee aanbieden, luisteren en mijn mentale encyclopedie over Down aanspreken.

Ze besluit uiteindelijk: 'Er is geen tijd meer om me zoveel zorgen te maken over alles. Ik heb een kind om voor te zorgen en lijstjes op te stellen.'

Niet te missen