© HBvL

Een jaar later

Vandaag exact een jaar geleden werden we in een nieuw politiek landschap wakker. Na nog maar eens een verkiezingsoverwinning voor de N-VA was het voor CD&V-voorzitter Wouter Beke duidelijk dat een federale regering zonder de partij van Bart De Wever zou neerkomen op zelfdoding. Welke regeringen er daarna tot stand kwamen op federaal en regionaal niveau weten we.

Eric Donckier

Het is te vroeg voor een balans. Ook omdat er eerst een paar maanden verloren gingen aan regeringsonderhandelingen. Maar we kunnen wel al een aantal zaken vaststellen. Met als rode draad dat alles anders loopt dan eerst gedacht.

Een. Sociaaleconomisch is de regering-Michel homogeen. Alle vier de partijen spraken zich voor de verkiezingen uit voor belangrijke sociaaleconomische hervormingen. Nu moeten we vaststellen dat die hervormingen slechts langzaam en dan ook nog eens in afgezwakte vorm worden doorgevoerd. Vooral de CD&V, opgejaagd door het ACV en beweging.net, staat op de rem.

Twee. Op het publieke forum zijn het vooral N-VA en CD&V die met elkaar in discussie gaan, veelal over zaken die niet in het regeerakkoord staan. Maar rond de onderhandelingstafel zijn het dan weer vooral CD&V en Open Vld die tegenover elkaar staan. Dat was zo over de beschikbaarheid van bruggepensioneerden, dat is nu weer het geval met de tax shift.

Drie. Premier Charles Michel, toen nog voorzitter, durfde het aan om zijn MR als enige Franstalige partij in de federale regering te loodsen. Men sprak van een kamikazecoalitie. Nu stellen we vast dat het de Vlaamse partijen zijn die constant met elkaar overhoop liggen en de MR de stabiele factor is. Met als resultaat dat de MR, althans volgens de peilingen, nu groter is dan de PS en Charles Michel met de dag populairder wordt.

Vier. De socialisten vormen het grootste oppositieblok. Maar slagen er niet in de regering echt in de problemen te brengen. Omdat Laurette Onkelinx haar hand overspeelde tijdens het investituurdebat en de PS zich geen raad weet met het populisme van de PTB (PvdA). En omdat de sp.a vooral met zichzelf bezig is. Het maakt dat de groenen en in het bijzonder Groen de voornaamste oppositiepartij is geworden met Meyrem Almaci en Kristof Calvo als grote vedetten.

Vijf. De voornaamste oppositie komt van de vakbonden. Met ook hier een vreemde vaststelling. ACV-voorzitter Marc Leemans is het scherpst voor de regering. Althans met woorden. Wanneer het op actie voeren aankomt, neemt het ABVV het voortouw. Maar ook hier lijken de vakbonden op hun adem getrapt te hebben door te snel te hard van stapel te lopen.

Meer over De Kern

Aangeboden door onze partners