abrahams op dinsdag

© HBvL

Ik hou van mij

(Onder het motto “Als het klopt, dan klopt het”, een geheel vrijblijvende muziektip voor tijdens het lezen van onderstaande column: ‘Ik hou van mij’ van Harry Jekkers).

Lore Abrahams

Ik hing aan zijn lippen. Hoe hij oprecht verontwaardigd vertelde over de Amerikaanse jongens die gekraakt uit de hel van Irak terugkeerden. Over de onuitwisbare horror in Libanon. Of over de dagelijkse, helaas veel minder zichtbare, gruwel in de Palestijnse Bezette Gebieden. Nederlands journalist Joris Luyendijk, een brok ontembare bevlogenheid aan tafel bij de chouchou van heel Vlaanderen, Thomas Vanderveken. Maar zijn mening was niet minder uitgesproken toen hij het had over de schijnbare achteloosheid waarmee bankiers Jan en Piet talloze onwetende burgers hebben opgezadeld met risicovolle beleggingen. Dat velen hun zuurverdiend spaargeld even later in rook zagen opgaan, dat was maar ‘collateral damage’.

Het werkte aanstekelijk. De adrenaline joeg even later evenzeer door mìjn lijf. Zoveel vragen die allemaal begonnen met “Hoe is het in godsnaam mogelijk dat…”. Vragen die de voorbije decennia amper nog te horen zijn in een samenleving van individualisme en - als ik even mag - egoïsme. Ondergesneeuwde waarden in de wereld die zo netjes ‘geglobaliseerd’ heet. Lekker abstract zodat u - gelukkig - niet meteen weet wat het allemaal voor u in petto heeft, beste tweevoeter.

Waar zijn we die kwijtgespeeld, de zorg voor elkaar? Dirk De Wachter heeft het over het verlies van verbondenheid, zo typerend voor deze tijd. Nog nooit hebben we zo’n uitgebreid arsenaal aan communicatiemiddelen gehad. Nog nooit hebben we zo weinig begrip voor elkaar getoond. Zoveel mensen kwijnen stilletjes weg in de hel van de eenzaamheid.

Maar zou het kunnen dat we de sleutel zelf in ons bezit hebben? De overgecommercialiseerde wereld legt de lat zo onmenselijk hoog, dat je er amper over kan. Het gevoel niet te voldoen maakt zich van ons meester. Eigenliefde, zelfrespect en –aanvaarding zijn ver zoek. En dus zitten we collectief in een catch 22. Amper nog in staat om onszelf graag te zien, laat staan een ander. Dolverliefd op de nieuwste Dovy-keuken of verslingerd aan de laatste Maserati. Maar stapel op onszelf? How nee, daar vraag je iets. Hoe zouden we dat moeten doen? Niet geleerd op school, van zijn leven nooit tegengekomen in een of andere reclamespot, en dus? Hooguit te leren in de cursus ‘Hey, ik ben oké’ of ‘Ontmoet Jezelf’. Dokter, dokter, mezelf weer graag zien, hoe doe ik dat? Kunt u me alstublieft een pilletje voorschrijven?

Hoog tijd om opnieuw te houden van onszelf. Niet enkel van een stukje, maar volmondig, van ons helemaal. Alleen dan zijn we in staat om ook een ander lief te hebben. En laat daar de wereld van Angela Merkel, Benjamin Netanyahu en Carlos Brito zo een nood aan hebben.

Lore Abrahams, communicatiedirecteur en mama van drie kinderen