Limbolink

Review van de week: Evil Invaders

Print
Review van de week: Evil Invaders

Evil Invaders moeten eigenlijk hun debuutplaat nog uitbrengen, maar toch zijn ze al de hele wereld rond geweest. En dat op basis van een EP die maar liefst 5.000 keer over de toonbank ging. Maar is dit gedeeltelijk Limburgse speedmetalgezelschap al die fuzz ook wel waard?

Een contract bij het bekende metallabel Napalm Records, daar droomt zowat iedere metalband van, maar voor Evil Invaders werd die droom vorig jaar werkelijkheid. Niet op basis van toeval of goeie connnecties, maar wel nadat ze heel Europa én Japan hadden verbaasd met opwindende concerten en een erg sterke debuut-EP. De band stond al op Graspop, Pukkelpop, Antwerp Metalfest en op allerlei leuke plekken in Europa. En dan vergeten we nog haast dat Evil Invaders de laatste editie van Limbomania won.

Het is niet makkelijk om een debuut-cd uit te brengen als de verwachtingen zo hoog gespannen zijn. Op je bek gaan, gaat sneller vanuit grote hoogte en de rotsmak tegen de grond doet dan ook nog eens extra pijn.

Maar die vrije val blijft de Evil Invaders op hun debuut-cd ‘Pulses of Pleasure’ bespaard.

De jongens winden er geen doekjes om. Het prachtige artwork komt -net als hun volledige kleerkast- recht uit de jaren ‘80 en dat doet de muziek dus ook. De band met frontman Joe op kop adoreert haast de platenkasten uit de jaren ‘80. Toen spandex nog geen scheldwoord was, het haar losweg ongeknipt over de schouders mocht hangen en gillen als een stel chiromeiden nog tot kunst verheven was. En het mooie is: Evil Invaders komen hier allemaal netjes mee weg.

Dit is absoluut geen rip off, maar wel een vakkundige studie van speed- trash- en classic metal uit die vervlogen tijden. En als je deze Evil Invaders hoort mogen die tijden terugkomen. We horen sterke songs met opwindende zang en gitaarhoogstandjes die geen moment vervelen. We horen flarden inspiratie van Metallica, Exodus en Iron Maiden maar bovenal blijven de Evil Invaders in die smeltpot toch vooral zichzelf. Al hopen we naar de toekomst toe op iets meer variatie in tempo en opbouw van de nummers. Persoonlijke hoogvliegers: ‘Stairway to Insanity’ en ‘Shot to Paradise’.

De band staat al weer klaar om heel Europa af te dweilen op zoek naar een publiek. Dat hadden ze natuurlijk al gevonden, maar met dit debuut kan de aanhang alleen nog maar groeien.