Van incident naar incident

Print
Van incident naar incident

Foto: HBvL

Er is enige commotie om uitspraken van Bart De Wever over de CD&V. Hij deed die tijdens een besloten vergadering van de N-VA in Antwerpen. Maar het lekte toch uit. Volgens De Wever fiets de CD&V niet mee met de regering maar zit die partij op de bagagedrager en duwt ze soms met de voet op de band waardoor men niet vooruit kan. Als er straks ook nog een voet tussen de spaken raakt, valt de regering. Samengevat: “Er is een probleem.”

De metafoor die Bart De Wever gebruikte, zegt het helemaal. De regering-Michel scoort niet, geeft een verdeelde indruk en daar is de CD&V mee voor verantwoordelijk. Het is nochtans de CD&V die er uitdrukkelijk voor koos om de tripartite regering-Di Rupo niet verder te zetten. Omdat men niet langs de N-VA kon na de overwinning van Bart De Wever. En ook en vooral omdat de PS had laten weten tegen grote sociaaleconomische hervormingen te zijn, iets wat volgens de CD&V nochtans absoluut noodzakelijk is. Daarom dat de CD&V er voor opteerde om samen met N-VA, Open Vld en MR de zogenaamde kamikazecoalitie te wagen.

In het begin van de regeringsonderhandelingen was de CD&V met Kris Peeters de trekkende partij. De problemen begonnen toen de CD&V voor Marianne Thyssen koos als Europees commissaris, met als gevolg dat Kris Peeters niet langer eerste minister kon worden. Meteen schoof de CD&V naar links op en stokten de regeringsonderhandelingen. Sindsdien is het niet meer goed gekomen. In plaats van te zeggen waar de regering-Michel voor staat, heeft de CD&V het vooral over wat er niet in het regeerakkoord staat en wat best wordt bijgeschaafd. We hebben het dan vooral over de vermogens(winst)belasting. Bijkomend probleem is dat Kris Peeters hiervan het boegbeeld is, terwijl hij als vicepremier de regering en haar akkoord met hand en tand zou moeten verdedigen.

Een van zijn sterke punten toen hij nog Vlaams minsiter-president was.

Bij interne vergaderingen zijn partijen, ook wanneer ze samen in een regering zitten, strenger voor elkaar dan in interviews met kranten. Ook bij de CD&V is er intern al eens kritiek op het doen en laten van de N-VA. Men moet aan dit incident dan ook niet zwaarder tillen dan nodig. De val van de regering-Michel is niet voor morgen. Maar wanneer de incidenten zich blijven opstapelen, gebeurt het toch. De regering-Michel moet dringend de rangen sluiten, intern afspreken wat al dan niet wordt bijgestuurd tijdens de begrotingscontrole van begin volgend jaar en daarna eenduidig communiceren. In het tegengestelde geval wordt het niets met deze regering en verliezen we alleen maar tijd.