‘Sorry, we hadden geen keuze’

Print
‘Sorry, we hadden geen keuze’

Foto: HBVL

“We hebben veel begrip voor de verontwaardiging van sommige reizigers en verontschuldigen ons voor de hinder, maar we hadden geen andere keuze dan te staken.” Met dit droge zinnetje zal Marcos Reynhout, Vlaams verantwoordelijke van het Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders (ASTB) alvast niet kunnen rekenen op veel sympathie bij de reizigers. Het ASTB is een kleinere - vooral Waalse - vakbond, niet erkend door de NMBS. Gisteren hebben zij zo goed als het halve spoorwegverkeer platgelegd. Onverwacht, dat spreekt voor zich. Alweer zoveel ouders die ineens een noodscenario voor hun kinderen mochten verzinnen, mensen die verplicht een dagje vakantie moesten nemen omdat ze niet op hun werk geraakten, plannen die in duigen vielen (zucht).

Natuurlijk is staken een democratisch recht, daar zijn we van overtuigd, maar je kan het niet zomaar eventjes uit de lade halen wanneer het je niet zint. Stakingen zijn een serieus en vlijmscherp wapen. Daarmee is in de loop van de geschiedenis ongetwijfeld veel sociale vooruitgang voor iedereen geboekt. Het heeft het sociale debat afgedwongen en dat is een goede zaak. Maar je moet er omzichtig en spaarzaam gebruik van maken. Anders verliest het zijn kracht en impact.

In dit geval draaide de onrust rond een barema-aanpassing - lees: loonsverhoging - en een vereenvoudiging van een ingewikkeld premiesysteem. Misschien gerechtvaardigde eisen, dat laten we nog in het aard om er duizenden mensen midden, maar alvast niet van die aard om er duizenden mensen mee te gijzelen. Hier worden dingen op de spits gedreven. Dat zegt nota bene ook het ACOD Spoor, de socialistische collegavakbond. Daarmee wordt deze staking dus herleid tot een potje reizigers pesten en spierballen rollen. Dat is niet alleen immoreel, maar ook bijzonder dom. Hiermee schiet het ASTB in haar eigen voet én in die van alle andere vakbonden, want stilaan wordt het resterende maatschappelijk draagvlak voor het stakingsrecht helemaal ondergraven. Bovendien klinkt de roep om een minimale dienstverlening hierdoor luider dan ooit. Iets wat de vakbonden al jaren met man en macht wil tegenhouden.

Het ASTB gedraagt zich hiermee bijzonder egoïstisch. Dit gaat absoluut niet om het opkomen voor het algemeen belang, zoals ze dat zelf nogal bombastisch verkondigen. Het tegendeel is waar. Hiermee vechten ze vooral voor zichzelf en misschien hopen ze wat extra leden te werven. En de weerloze reiziger die geen kant uit kan? Die is hiervan de dupe.