Dit noemt men nalatigheid

Print
Dit noemt men nalatigheid

Donderdag komt een interkabinettenwerkgroep bijeen om zich te buigen over het samenwerkingsakkoord tussen de Vlaamse regering-Bourgeois en de Belgische regering-Michel over hun samenwerkingsakkoord in verband met de ontwrichte zones. We mogen hopen dat het dan eindelijk tot een doorbraak komt. Want zoals de zaken tot nu werden aangepakt, is nalatig.

Woensdag 24 oktober 2012, dus meer dan twee jaar geleden, kondigde de Europese directie van Ford aan dat de fabriek in Genk dichtgaat. De verontwaardiging was groot, ook bij onze politici. Ze kondigden meteen aan dat ze maatregelen zouden nemen om het verlies aan banen bij Ford te compenseren met nieuwe banen. Niet dat ze die nieuwe banen zelf zouden creëren, wel dat ze begeleidende maatregelen zouden nemen zodat bestaande en de nieuwe bedrijven het interessant vinden om in Limburg te investeren en zo te zorgen voor nieuwe tewerkstelling.

De Vlaamse regering hield onder leiding van toenmalig Vlaams minister-president Kris Peeters woord en werkte het Strategisch Actieplan Limburg in het Kwadraat, kortweg SALK uit. De uitvoering van dat actieplan zit op schema. En de regering-Di Rupo besliste om in het kader van de wet op de competitiviteit Limburg te erkennen als ontwrichte zone. Bij zo’n erkenning krijgen bedrijven die investeren in nieuwe tewerkstelling gedurende twee jaar een korting op de werkgeversbijdragen. Dat komt neer op een loonlastenverlaging van zo’n 4 à 5 procent voor nieuw personeel en maakt het voor bedrijven interessant om eerder in Limburg dan elders te investeren.

Volgende week donderdag 18 december rolt de laatste auto van de band in Genk, daarna gaat de fabriek definitief dicht en wordt ze ontmanteld. De Limburgse werkloosheid, die nu al hoger is als in de rest van Vlaanderen, zal fors toenemen. Maar de erkenning van Limburg als ontwrichte zone blijft uit. Omdat zeven volle maanden na de publicatie van de wet op de competitiviteit in het Staatsblad er nog altijd geen samenwerkingsakkoord is tussen de Vlaamse en de Belgische regering.

We weten ook wel dat er op 25 mei verkiezingen waren en dat daarna de Vlaamse en Belgische regeringsvorming aansleepten. Toch kan dit geen enkel excuus zijn. Wat belette de uittredende regeringen om gewoon verder te werken aan het samenwerkingsakkoord? Wat belette de administraties om hun voorbereidende werk af te ronden? Wat houdt de nieuwe regeringen tegen om dit eenvoudige samenwerkingsakkoord snel af te ronden? Niets, helemaal niets. Maar het gebeurde niet. Dit is noch min noch meer dan nalatigheid.