Samen vooruit

Print
Samen vooruit

Aan het koninklijk paleis in Brussel leggen landgenoten bloementuilen en kaarsen neer ter ere van koningin Fabiola. Op het Sint-Pietersplein in Gent komen duizenden gewone stervelingen samen om afscheid te nemen van Luc De Vos. En in Aarlen dagen duizend mensen op voor de begrafenis van de vermoorde tiener Béatrice Berlaimont. Het voorbije weekend is opnieuw aangetoond hoe verdriet en rouwen mensen verenigt en troost. Mooi en ontroerend is dat. Vandaag gaan we (noodgedwongen) weer over tot de orde van de dag. Het wordt een dag vol ergernissen en frustraties, want in Vlaams-Brabant, Waals-Brabant en Brussel wordt er gestaakt. Het openbaar vervoer ligt plat en de ochtendspits wordt een ware hel. Terwijl u in de file staat, zullen werkgeversorganisaties en vakbonden u op de radio overtuigen van hun grote gelijk.

Ja, de werkgeversorganisaties hebben gelijk als ze aanklagen dat deze derde stakingsdag het bedrijfsleven opnieuw tientallen miljoenen euro’s zal kosten. Ze verdedigen terecht dat loonmatiging en langer werken nodig zullen zijn om onze welvaart te verzekeren. Peter, die in zijn kmo 15 mensen tewerkstelt, zal instemmend knikken als hij de argumenten van de VBO’s en Voka’s dezer wereld hoort. Samen met hem zullen duizenden andere ondernemers dat doen, omdat zij zich elke dag opnieuw keihard inspannen om welvaart en jobs te creëren.

Ook de vakbonden hebben gelijk als ze aanklagen dat niet iedereen zijn steentje bijdraagt in de saneringsoperatie waar de nv België voor staat. Zij vinden terecht dat de gewone werkmens geviseerd wordt terwijl grote vermogens ongemoeid worden gelaten en werkgevers “in een zetel” zitten met het kerstcadeau dat ‘lastenverlaging zonder tegenprestatie’ heet. Sandra, die ondanks haar twee bachelors en tientallen sollicitaties maar geen job vindt, zal instemmend knikken als ze de vakbonden hoort uitleggen welke nefaste gevolgen het Zweedse besparingsbeleid voor haar heeft. Samen met haar zullen tienduizenden alleenstaande moeders, werkloze vaders, arbeiders en bedienden dat doen, omdat ook zij zich elke dag keihard inspannen om dit land een toekomst te geven.

Of ze nu Peter of Sandra heten, geen van beiden schiet op met de catchwedstrijd die regering en oppositie, werkgevers en vakbonden elke dag opnieuw opvoeren. In de plaats van mekaar te vloeren, zouden ze beter eens goed naar mekaar luisteren en samen naar een oplossing zoeken. Alleen zo kunnen ze de toekomst van Peter en Sandra verzekeren. Samen vooruit is de enige optie. Het is godgeklaagd dat velen dat nog altijd niet door hebben en halsstarrig blijven vasthouden aan hun eigen grote gelijk.