© HBvL

Ontslagbelasting

Vorige week leek het er even op dat de vermogens- of vermogenswinstbelasting toch op de agenda zou komen van de regering Michel. Het voorbije weekend werd het dossier - inmiddels uitgegroeid tot een splijtzwam in de nieuwe regering - vakkundig door de minister van Financiën van tafel geveegd, althans voorlopig.

Guido Cloostermans

Daarmee blijft de indruk bestaan dat iedereen in deze moeilijke tijden een inspanning moet leveren, behalve enkele puissant rijke uitzonderingen die buiten schot blijven omdat ze hun winsten en hun vermogens met enkele muisklikken naar de andere kant van de wereld kunnen evacueren. Of omdat ze zoveel fiscale experts in de strijd kunnen gooien dat de fiscus instemt met een ‘deal’.

De discussie over de vermogens- of vermogenswinstbelasting zal ook bij heel wat werknemers van Ford Genk, van de toeleveranciers en bij uitbreiding bij alle slachtoffers van bedrijfssluitingen en herstructureringen op onbegrip onthaald zijn. Vanaf 1 januari krijgen die werknemers hun ontslagvergoeding maar die wordt niet uitgekeerd in een belastingparadijs. Een flink deel gaat naar de schatkist.

Ontslagvergoedingen worden immers beschouwd als loon en als zodanig belast. En nog geen klein beetje. Naargelang de individuele situatie tot ruim een derde. Die ontslagbelasting proeft een beetje wrang, zeker op een moment dat miljardairsfamilies en grote bedrijven dankzij allerlei schimmige constructies amper belastingen betalen.

Met andere woorden, de werknemers van Ford Genk, en bij uitbreiding alle slachtoffers van herstructureringen, doen wat al die die rijken weigeren: hun steentje bijdragen. Misschien moeten de Ford-werknemers eens naar minister van Financiën Van Overtveldt stappen om een individuele ruling aan te vragen.

Als de nieuwe regering koppig blijft weigeren om ook de superrijken te doen bijdragen, dreigt ze alle legitimiteit te verliezen. Heel wat mensen beseffen immers maar al te goed dat de maatregelen die nu worden genomen, noodzakelijk zijn. Maar de burger zal die maatregelen alleen aanvaarden als hij de indruk heeft dat de inspanningen billijk worden verdeeld. En niet met een symbolische maatregel zoals de Kaaiman-tax.

De opeenvolgende regeringen, waarin ook partijen waren vertegenwoordigd die beweren dat ze de werkende klasse verdedigen, hebben van ons belastingstelsel een zootje gemaakt, waarbij arbeid kapot belast wordt en kapitaal ongemoeid gelaten. De nieuwe regering wacht de taak om ons belastingsysteem grondig te hervormen en te vereenvoudigen. Een vermogenswinstbelasting die wordt gebruikt om de loonkosten te verlagen, komt iedereen ten goede.