Gebuisd

We zijn gebuisd. Op zowat elk vlak wat socio-economische cijfers betreft, zo blijkt uit ons Plus-dossier ‘Hoe arm is Limburg?’ Werk, inkomen, kinderarmoede, zittenblijvers, noem maar op.

Limburg scoort op 26 van de 48 gemeten indicatoren slechter dan Vlaanderen. Dat blijkt uit de cijfers van de laatste omgevingsanalyse van de studiedienst van de Vlaamse regering. Voeg daar nog eens de harde conclusie van econoom Piet Pauwels in het TVL-journaal aan toe, waarin hij beweert dat we over vijf jaar maar liefst 20% minder welvaart zullen hebben dan de rest van Vlaanderen, en we mogen met z’n allen aan de noodrem trekken. De weerslag van de sluiting van Ford Genk is hierin niet eens opgenomen.

Dit soort onderzoeken zijn scherp, maar nodig. Want alleen op die manier kan je meten of het SALK-plan voor Limburg ook effectief werkt. Het klopt natuurlijk dat de tijd van de opgestoken handjes voorbij is. Mensen moeten het heft in eigen handen nemen en meer verantwoordelijkheid aan de dag leggen voor hun eigen lot. Anderzijds zou het dom zijn om blind te blijven voor deze snoeiharde cijfers. Vooral wat onze jongeren betreft. Wanneer in Limburg 9,6 procent van de nieuwe garde de school verlaat zonder diploma, terwijl dat in Vlaanderen maar 7,5 procent is, dan is er iets mis.

Wanneer er in één jaar tijd 12 procent meer kinderen aankloppen bij een hulpverleningscentrum,dan loopt dat uit de hand.Wanneer er minder jongeren een diploma hoger onderwijs hebben dan in de rest van Vlaanderen, dan moeten we bang zijn. Dit zijn onze kinderen, onze wissel op de toekomst.

Wanneer zij het slecht doen, moeten we ingrijpen. Hoe dan ook. Gewoon de zwartepiet doorschuiven zal niet volstaan. De ogen sluiten en de bal terugkaatsen naar het individu ook niet. Vergelijk het met goed ouderschap. Geen enkele vader of moeder zal een kind aan deur zetten, wanneer een bepaalde aanpak niet werkt. Ze zullen gewoon hun tactiek wijzigen. Dat is ook zo in een samenleving. Wanneer we zien dat de oude regels niet meer voldoen, dan moeten we het geweer van schouder veranderen. We moeten meer doen, beter doen en vooral niet nog eens meer van hetzelfde doen. Met dooddoeners zullen we het niet redden. Wie vandaag nog zegt dat mensen uit hun comfortzone moeten komen, is blind voor de realiteit. Die comfortzone is al lang verdwenen voor het gros van de mensen en ondernemers.

Laat ons vooral eerlijk zijn: de aanpak van vandaag is onvoldoende. En wanneer we er niet snel in slagen om deze cijfers om te buigen, op welke manier ook, dreigt de verpaupering in Limburg. En dan is het te laat om nog schuldigen te zoeken.