vanmechelen op woensdag

Zuurstof

Print
Zuurstof

Foto: luc daelemans

Herinnert u zich nog die oude boekentas? Vuil, vaal en verweerd omdat u ze na school zonder pardon thuis tegen een muur kwakte. Straat op, met de kameraden, zon of geen zon. Het bosje in, onder de struiken, op de wei. Als een meute jonge honden, zo was het. Herinnert u zich nog de opwinding, de vuile broek, de geur van gras en modder en de honden- of koeienstront die zich soms aan uw zolen had vastgezogen? Tijden zijn veranderd en op zich is dat geen probleem. Tegenwoordig zijn het iPads, afstandsbedieningen en gsm’s die zich naschools aan de handpalmen van uw kinderen of kleinkinderen vastzuigen als hightech teken. Buiten heerst nu de auto, het beton, de onveiligheid, de raas. Binnen is de grot van Ali Baba, nokvol technologische wonderen. Turks fruit uit Narnia voor iedereen. Op reis door Kroatië kreeg ik een flashback naar 40 jaar geleden toen ik ’s nachts een troep kinderen zag rondlummelen in een premoderne speeltuin, een kruising tussen een wei en zandbak.

Avec le temps va tout s’en va, zingt Léo Ferré. Maar dat technologie Moeder Natuur zo snel en ongemerkt uit het leven van onze kinderen zou drummen, had ik nooit durven denken. De melk komt uit de automaat. Gras koop je in de supermarkt en second live is het echte leven.

We hebben die evolutie van kind naar consument, in haar enge visie op vooruitgang, vlotjes laten gebeuren. Sterker nog, samen hebben we alles sneller laten evolueren want consumptie was vooruitgang. Blij was ik met de vraag van Natuurpunt waarmee ik op 5 november een CosmoGolem bouw in de inkomhal van het Vlaams Parlement. De houten reus, die wereldwijd staat voor kinderrechten, zal er een maand blijven staan om zijn 10.000 opdrachten van burgers voor meer natuur over te brengen aan de beleidsmakers. Want natuur is een kinderrecht. Joke Schauvliege, de minister van Omgeving, Natuur en Landbouw zal de steun van de CosmoGolem en zijn duizenden wensen kunnen gebruiken.

De navelstreng tussen natuur en kind dreigt afgebonden te geraken. Een gezonde omgeving, natuur, wildernis, vrij groen, het is een kinderrecht. Zeker in verstedelijkt Vlaanderen. De kentering lijkt voorzichtig ingezet. Progressieve scholen veranderen hun betonnen speelvlaktes dan ook in groene stoei- en ravotplaatsen. Een bloedneus, gescheurde broek en modderschoenen zijn ook leerervaringen. Pipi Langkous heeft bossen nodig, struwelen, graslanden, beken en heiden. Plaatsen die ook gezond maken en waar de verbeelding wordt gevoed. Altijd bezige beleidsmakers raad ik de documentaire Project Wild Thing aan. Via Netflix perfect te streamen op de achterbank van de wagen die hen van thuis naar Brussel brengt.

Ik denk dat we met onze meest geavanceerde technieken en kennis de meeste gesofisticeerde vormen van innovatie moeten afstemmen op de rechten van het kind namelijk het kunnen blijven ademen.