HALLO in Hollywood: Santa Blankenberge (album)

Print
HALLO in Hollywood: Santa Blankenberge (album)

Santa Monica, waar niet alleen de Baywatch-redders met hun spierballen pronken. Foto: Sven Dillen

In 2014 bestaat HALLO één jaar, en om dat te vieren trekken we met zeventig lezers naar Hollywood. Reporter Geert Op ’t Eynde en fotograaf Sven Dillen brengen dagelijks verslag uit van deze avontuurlijke ‘trip naar de sterren’.

Zon, zee, strand en schaarsgeklede plaatselijke fauna. Geef toe, wat wil een mens nog meer? Een pretpark op de pier misschien, inclusief reuzenrad, achtbaan en speelhal? Wel, Santa Monica Beach heeft het allemaal. Wat nog? In brandweerrode badpakken gehulde strandredsters (en -redders voor de liefhebbers/-sters van mannelijk schoon). ‘Baywatch’ dus, maar dan in ’t echt. Al is de fictie niet ver weg, want heel wat scènes uit de populaire jaren 90-reeks - waarin de slomo-beelden van rennende redsters om twee voor de hand liggende redenen een duidelijke prioriteit hebben op de plot - werden op dit strand gefilmd. Trouwens, over rennen gesproken: ook Forrest Gump (u kent hem wel, de simpele doch volhardende ziel uit de gelijknamige met zes Oscars bekroonde film met Tom Hanks. Nee? ‘Life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get’; doet dat een belletje rinkelen?) stopte z’n rondgeren op de pier van Santa Monica.

Rennen, maar dan in de tegenovergestelde richting. Dat is de drang die zich van ons meester maakt als we het fameuze bouwwerk - één van de zogenaamde must sees van LA - afwandelen richting zee. Waarom? Omdat het pretpark schabouwelijk slecht onderhouden is. Omdat de speelhal volstaat met aftandse, amper halfwerkende arcade-gamekasten die je sinds het einde van de jaren tachtig niet meer tegenkomt op Vlaamse kermissen. Omdat de verf van de balustrades afbladdert terwijl je ernaar kijkt. Omdat het platform op het eindpunt, dat nochtans een prachtig uitzicht biedt op de Stille Oceaan, opgevreten wordt door betonrot… Álles op deze pier ademt verwaarlozing en dat is zonde. En niet het minst: omdat het hier stinkt naar bedorven mosselen (die bovendien giftig zijn, als we de waarschuwingsborden mogen geloven). Dus: wég van hier!

Bij het omkeren wordt onze blik aangezogen door het binnenland. Prompt bekruipt ons een déjà vu van heb-je-me-nou. Het decor doet immers angstaanjagend veel denken aan… Blankenberge! Geloof het of niet (ik gok van niet want je moet het met eigen ogen zien), maar als je de palmbomen even wegcijfert, kijk je aan tegen de gekunstelde muur van de niet meteen flatterende Blankenbergse skyline. Of die van Benidorm, zo u wil. Dan hoeft u zelfs de moeite niet te doen om de palmbomen weg te denken. Hoe dan ook: zelfde kom soep, volgens ons.

In één klap wanen we ons thuis, ook al zitten we haast aan de andere kant van de wereld. Zijn we daar blij om? Niet noodzakelijk. Want we zijn liever in LA dan in Blankenberge. Echt wel. Het cultuurverschil is immens, maar dat maakt deze stad niet minder fascinerend of verrijkend. Integendeel. En hey, ze hebben hier zon, zee, strand, een pier met een pretpark én schaarsgeklede plaatselijke fauna. Wat wil een mens nog meer?

ALBUM: Bekijk alle foto's van dag vijf van onze lezersreis.