Erop of eronder

Print
Erop of eronder

Donderdag 6 november betogen de drie vakbonden, hierin gesteund door de oppositiepartijen, tegen de besparings- en hervormingsmaatregelen van de federale regering Michel. Maandag 15 december is er een nationale 24-urenstaking. We mogen nu al vrezen voor zware incidenten na de gebeurtenissen van gisteren voor het MR-hoofdkwartier langs de Gulden Vlieslaan in Brussel.

De vakbondsmilitanten staan op scherp. In Wallonië is dat altijd al iets meer het geval dan in Vlaanderen. De spontane treinstakingen in Charleroi en Luik en de beschadiging van het MR-gebouw door militanten van het FGTB, het Waalse ABB, die met bussen vanuit Namen werden aangevoerd, zijn daar een illustratie van. Vooral deze laatste actie is verwerpelijk. Geweld kan nooit getolereerd en goedgepraat worden.

Er zijn twee verklaringen voor de gespannen sfeer die hand over hand snel toeneemt. De eerste moet men bij de regering-Michel zoeken. Die heeft bij monde van de premier en van vicepremier Kris Peeters de sociale partners uitgenodigd voor sociaal overleg over de regeringsmaatregelen. Dat houdt in dat ze in principe kunnen worden bijgestuurd. Toch is het de vraag of daar wel nog ruimte voor is. De meeste maatregelen zijn besliste maatregelen. Vooral de indexsprong ligt moeilijk. Loonvorming behoort tot de essentie van het overleg tussen werkgevers en vakbonden. Daar heeft de regering nu al op ingegrepen.

De tweede is de manier waarop de PS oppositie voert tegen de regering. Die is hard, emotioneel en soms ook irrationeel in de wetenschap dat nogal wat maatregelen van de regering-Michel voortbouwen op eerdere maatregelen van de regering-Di Rupo. De PS laat zich ophitsen door de PTB-GO en hitst op haar beurt de vakbonden op. Gisteren riep de PS zelfs op om op donderdag 6 november samen met de vakbonden te betogen tegen de federale regeringsmaatregelen.

Het is nu al uitkijken in welke mate die betoging en de 24-urenstaking een succes zullen zijn en of er een verschil in actie zal zijn tussen Vlaanderen en Wallonië. Zijn de betoging en de 24-urenstaking geen succes in Vlaanderen, dan is het gelijk van N-VA-voorzitter Bart De Wever bewezen dat Vlaanderen en Wallonië twee landen zijn en dat het met de PS moeilijk is om hervormingen door te voeren. In dat geval heeft de regering-Michel nog weinig te vrezen van oppositie en vakbonden. Zijn de betoging en de staking wél een succes, in Vlaanderen, dan komt de CD&V en bij uitbreiding de hele regering-Michel onder grote druk te staan. Het is dus voor zowel de regering als de oppositie erop of eronder.

Eric Donckier