Limburgse moeder schrijft open brief aan voetbalbond na racisme

Print
Limburgse moeder schrijft open brief aan voetbalbond na racisme

Foto: Karel Hemerijckx

Sint-Truiden -

De Limburgse Boutina Abrougui heeft een open brief aan de voetbalbond geschreven nadat ze te maken kreeg met een extreme vorm van racisme. Tijdens de voetbalmatch van haar negenjarige zoontje riepen omstaanders opeens: ‘Jullie kinderen zijn crapuul’ en ‘Voed je ze op in het bos?’. Genoeg reden voor de vrouw om een klacht wegens racisme in te dienen bij het Meldpunt Discriminatie en meteen ook een open brief naar de voetbalbond te schrijven.

Open brief aan Steven Martens, CEO van de KBVB

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen mijnheer Martens, het gaat niet goed tussen ons.

Ik ben kwaad, ik voel me gekwetst en in de steek gelaten. Bovendien ben ik ook enorm teleurgesteld omdat u het lef niet hebt als baas van een nationale voetbalorganisatie, heldere en structurele maatregelen te nemen om paal en perk te stellen aan agressie op en naast de voetbalvelden onder de kerktoren. Om nog maar te zwijgen over de racistische uitlatingen die anno 2014 blijkbaar totaal genormaliseerd zijn. Wel, ik vind dat niet normaal. Ik heb het dit weekend mogen ondervinden, racistische opmerkingen naar mijn zoon, agressieve opmerkingen naar andere kinderen. Weet u wel wat dit doet met een mens? Weet u wel wat dit doet met een moeder? Beseft u überhaupt welke impact dit heeft op een negenjarig kind?

Voetbal is een spektakelspel dat niet zonder gevaar is voor de spelers. Daar hebt u gelijk in. Jonge spelertjes vallen, raken geblesseerd, hebben al eens een bloedneus of een pijnlijke knie. Dat hoort er erbij. Het is allemaal relatief gemakkelijk te genezen met een pleister en een kus van de mama. Maar wat diepe wonden slaat en veel moeilijker op te lappen is, is de mentale agressie op hun persoonlijkheid. Voor een negenjarig kind, dat zichzelf nog redelijk individualistisch bekijkt, is het plaatsen en verwerken van dergelijke uitspraken een moeilijke opgave. Agressieve, racistische opmerkingen dragen ze hun hele leven mee en (mis)vormen voor een stuk hun kijk naar de maatschappij. Ik heb destijds als moeder een keuze gemaakt om mijn kind op een bepaalde manier op te voeden. Verdraagzaam, respectvol en beleefd. Ik leer hem dat het leven vallen en opstaan is, dat er goede en slechte dingen zijn weg zullen kruisen. Ik leer hem te antwoorden met zijn verstand en niet met zijn vuisten. Ik leer hem dat dialoog nog steeds de beste oplossing is. Ik leer hem dat we allemaal gelijk zijn, ook al zien we er allemaal anders uit. Ik leer hem geen misbruik te maken van het feit dat hij een ander kleurtje heeft maar juist zijn sterktes op te zoeken. Ik leer hem nooit in een slachtofferrol te kruipen maar de dingen zelf te leren oplossen. Het is aan mij om te sturen en aan hem om de juiste keuze te maken. Mijnheer Martens, wanneer ik niet slaag in deze taak dan bent u daar deels verantwoordelijk voor.

U als voetbalbond hebt een verpletterende verantwoordelijkheid. Zowel naar mijn kind toe als naar de honderden anderen kinderen die te maken krijgen met één of andere vorm van agressie. Ik daag u uit om een stapje in de echte wereld te zetten. Ik daag u uit om uit uw ivoren toren te kruipen en eens een kijkje te komen nemen onder de kerktoren. Ik daag u uit om eens te komen luisteren, om eens te komen voelen wat agressie doet met een mens. Wat agressie doet met een moeder, met een negenjarig kind. Ik daag u uit om de stal voor eens en voor altijd uit te mesten. En kom niet af met uw verhaal van charters en reglementen en voorbeeldfiguren, ik heb het allemaal al gehoord. En laten we duidelijk wezen, dat zijn mooie initiatieven maar die geraken niet tot onder de kerktoren. En als u dan nog eens een gigantische uitschuiver maakt door enkel maar blanke kindjes te laten opdraven voor een boodschap tegen racisme dan bent u ofwel kleurenblind ofwel steekt u bewust uw kop in het zand. Hoe kan ik u nog geloven? U verkoopt als voetbalbond normen en waarden, idealen waar onze kinderen naar op kijken. U verkoopt een nationale ploeg waarvan het leeuwendeel van de spelers heeft leren voetballen onder de kerktoren. U bent fier als u met bijna allemaal anderstaligen en gekleurde duivels het nationaal volkslied meezingt tijdens het WK. En toch beweegt u niet als de klachten van agressie en racisme weeral eens de kop opsteken.

U bent, en terecht, fier dat België een nationale ploeg heeft waar wij allemaal deel van uitmaken. Een boodschap waar wij allemaal achter staan. Een ploeg waar wij allemaal trots op mogen zijn. Maar mijnheer Martens, de kweekvijvers waaruit deze duivels komen laat u helemaal links liggen. Want ook duiveltjes worden oud en moeten op termijn vervangen worden. En laat dat nu net deze negenjarige spelertjes zijn die u vandaag in de steek laat. De kweekvijvers waarin agressie en racisme zo normaal is geworden dat iedereen zegt; “dat hoort bij het voetbal.”

Neen mijnheer Martens, dat hoort er niet bij. Nu hebt u een gigantisch probleem binnen de voetbalbond. Want als je raakt aan een kind trekt de moeder de leeuwenhuid aan. Dat is altijd zo geweest en ik ben daar geen uitzondering op. Ik wil geen medelijden. Verre van, en zeker niet van u. Ik wil mensen, ouders, kinderen, spelers, trainers, scheidsrechters, clubs, maar vooral U als machtige voetbalbond bewust maken dat jullie allemaal deel uit maken van het leven van mijn kind. Dat jullie allemaal op een bepaalde manier jullie stempel drukken op de opvoeding van mijn kind. Dat jullie allemaal mee verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling van mijn kind. En wanneer dit niet meer kan op een respectvolle, verdraagzame en pedagogisch verantwoorde manier dan zijn wij als maatschappij mislukt.

Ik kom ter zake mijnheer Martens, u hebt genoeg van mij verdragen. Het is nu aan u. Hoog tijd om lang en diep na te denken. Hoog tijd om structureel iets op poten te zetten waardoor de kleine regionale club niet de dupe wordt van de agressor 2.0. Hoog tijd om actie te ondernemen tegen ouders, supporters en spelers die zich bezondigen aan racisme. Hoog tijd om de preventieve campagnes die u nationaal op poten zet ook regionaal te laten doorsijpelen. Want geloof me, Kompany is ons boegbeeld en mijn hart en ziel gaan uit naar deze speler, maar Kompany heeft geen enkel effect onder de kerktoren. En wat ik van u vraag zijn concrete maatregelen, niet zomaar gebakken lucht. Geen loze beloftes, maar een gesprek van vrouw tot man. Geen goed nieuws show maar een duidelijk engagement. Ik, en waarschijnlijk honderd andere moeders willen u daar gerust bij helpen mocht u zelf een gebrek aan visie hebben.

En Steven, ik heb de 12de man achter mij staan…en jij?

Boutina Abrougui

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio