Genkeration Fest

Print

Winterslag 1

Genk - Genkeration 2014 op zaterdag 30 augustus in C-Mine was fantastisch... ondanks het jammerlijke gemis van Freddy Birset, want het eerst wat ik te horen kreeg was dat hij niet zou optreden, omdat hij in het ziekenhuis was opgenomen. En natuurlijk was het quasi onmogelijk om ter elfder ure nog een vervanger te vinden. Wij wensen Freddy alvast een goed herstel en hopelijk komt er snel een kans tot ‘revanche’.

Tot overmaat van ramp begon het juist heel hard te regenen en te waaien, op het moment dat eerste groep The Pundits zijn allereerste nummer inzette op het terraspodium buiten. Het ging zo hevig te keer dat de groep na dit ene nummer noodgedwongen zijn set moest afbreken en het programmaschema van de artiesten door elkaar gehaald moest worden. Je zou haast denken dat ze het een beetje uitgelokt hadden, met telkens Doors-songs als 'Rider On The Storm' in de soundcheck... Het festival begon dus onder een slecht gesternte, maar daarmee is alle negatiefs verteld, want wat een fijne Genkse muziek allemaal op die zaterdagavond!

KaDo

Bijgevolg werd er beslist KaDo al een tijdje eerder dan gepland te laten beginnen in de kleine concertzaal, en gelukkig paste dit voor deze mensen. Meer nog, het duo (bij de twee laatste nummers een trio) kwijtte zich zo goed van zijn taak, dat al de voorgaande ellende toch even werd vergeten en er gefocust kon worden op de muziek. Het duo KaDo (gitarist Dominque Nelis & zangeres Katia) dat we pas onlangs toevallig leerden kennen, speelden een fijne en afwisselende set met prachtsongs als 'September Song', 'Fly Me To The Moon' en 'La Chanson Des Vieux Amants' (Jacques Brel), en met dit repertoire wisten ze ons nogmaals te overtuigen van hun talent; we horen een mooi gitaargeluid en een prachtige stem. Verder in de set nog wat mooie Django Reinhardt-nummers zoals bijvoorbeeld 'Minor Swing' (met gast Jan Naveau op accordeon).

Doch het magnifieke – door Dominque zelf geschreven - nummer 'Samois' ( https://www.youtube.com/watch?v=hYrsbNksCE8 ) , was voor mij het hoogtepunt van de set! De wonderbaarlijke gypsy django-sound werd hier op een waardige manier verder uitgedragen. Daarna nog 'Isn’t She Lovely' van Stevie Wonder en afgesloten werd er met 'Bei Mir Bist Du Schön' van The Andrews Sisters, en wij zagen en hoorden dat het goed was. Een mooi muzikaal KaDo als het ware, en dat al zo vroeg op de avond...

Bonfire Lakes

Bonfire Lakes staat voor mooie americanasongs, goed gezongen en met passie gespeeld. Op enkele maanden tijd zagen we deze band tweemaal aan het werk, en telkens was het bingo. Als invloeden en muzikale geestesgenoten zou ik Fleet Foxes, The Band en Mad About Mountains willen aanhalen. Vooral deze laatstgenoemde eveneens Belgische groep is een ankerpunt voor Bonfire Lakes. Tijdens hun korte set brachten ze pareltjes van songs als 'Women' en 'We Won’t Grow Old Together'. De groep heeft ook een fijne EP uit met 5 nummers, en die is ook de moeite. Een groep met veel potentieel!

Bascule Band

Jos Bascule had voor de gelegenheid nog eens een band samengesteld die bestond uit leden van Basic 5, Dominique Nelis als extra gitarist, en zijn vrouw Marleen en hun twee dochters deden ook even mee. Hij vertelde dat hij met deze reunie zowat zijn muzikale leven in zowat 6 nummers wilde vertellen. Hij begon met een prachtige versie van 'Laat Me Nu Toch Niet Alleen', een klassieker van Verminnen die niet kapot te krijgen is. Idem voor 'Desperado' van The Eagles, Jos Bascule op zijn allerbest. Dan was zijn Marleen aan de beurt en die zong het nummer 'Lost' van Anouk ook heel goed, en meteen daarna volgde een duet van Jos & Marleen met 'You Needed Me' van Ann Murray. Tijd voor het hoogtepunt van hun concert: het toepasselijke CSNY-nummer 'Teach Your Children' werd gebracht door de hele familie samen en was betoverend mooi. Als afsluiter een verrassing: dochter Lise zong 'I'm Yours' van Jason Mraz en ze deed dat heel goed, gezien het pas de eerste keer was dat ze ermee op het podium stond. Een hartverwarmend familieconcert!

Basic 5

En daarna was het de beurt aan Basic 5, misschien wel de beste coverband van Limburg. Hun versies van onderstaande songs waren zonder uitzondering goed gebracht, met veel schwung en een vleugje humor. Zet ze op een feestje en het dak gaat eraf! Zonder twijfel. En dan speelden ze ook nog allemaal nummers naar mijn hart. Begonnen werd er met de Kinks klassieker 'Sunny Afternoon' en 'Mrs. Robinson' van Simon & Garfunkel. Vervolgens quasi perfecte versies van liedjes als 'The Joker' van Steve Miller, 'Walk On The Wild Side' van Lou Reed en 'Miss You' van The Stones (erg funky gespeeld, net zoals het hoort dus). En nog meer klassiekers uit rockgeschiedenis passeerden de revue: 'Show Me The Way' (Peter Frampton), 'Wish You Were Here' (Pink Floyd) en 'Me And Julio Down By The Schoolyard' (Paul Simon). Fijn feel-good concert en de publieksreactie was dan ook navenant.

Bovarii

Bovarii trad in Genk op als een trio, met naast zangeres Karen Verresen, Patrick Steenaers op gitaar en Peter Verhaegen op bas. De vorig jaar verschenen debuutplaat 'Love and Time' was absolute klasse en dit concert was idem dito. Karen zong haar liedjes op sensuele wijze, met veel zin voor nuance en expressie. Op het einde bracht ze een mooie cover van 'Sixteen Tons', een mijnwerkersliedje geschreven door Merle Travis. Bovarii is een van de meest veelbelovende artiesten uit Genk. Dat Norah Jones maar oppast, want Karen Verresen & co. komen eraan...

Yazz

Slechts een klein stukje van zijn concert kunnen meepikken, maar het klonk heel funky en zijn uitvoering van 'Superstition' van Stevie Wonder (die al voor de tweede keer gecoverd werd deze avond) was af!

Johnny Joris & Co.

Freddy Birset vervangen, zonder voorbereiding, is niet gemakkelijk, maar Johnny Joris, Pino Guaracci, Kim Harvey (veteranen van de Genkse muziek) kweten zich uitstekend van hun taak. Zonder repetitie werd hier toch een mooi concertje gespeeld. Kim Harvey nam de eerste vijf nummers voor haar rekening en ze deed dat uitstekend en met veel enthousiasme: 'Summertime', 'The Rose', 'Proud Mary', 'My Mothers Eyes', en vooral 'Mercedez Benz' (Janis Joplin) werden alle eer aangedaan.

Daarna was het de beurt aan Johnny Joris en die had een hele mooie reeks songs op het laatste moment uit zijn mouw geschud: 'Imagine' (John Lennon), 'Johnny B. Goode' (Chuck Berry) en de standaardblues 'Rock Me'. Voor het vervolg vroeg hij ook Jos Bascule & Marleen mee op het podium, en deze laatste zong met Johnny een heel mooi duet, 'You’ve Got A Friend' van Carole King. Vervolgens een uitgelaten 'That’ll Be The Day' van Buddy Holly en het alom bekende 'Stand By Me' van Ben E. King. Het afsluitende trio songs was één doorlopend hoogtepunt: 'We Shall Overcome' (Pete Seeger), 'The Boxer' (Paul Simon) en last but not least 'Take Me Home, Country Roads' van John Denver.

Holy Mud

De uitsmijter op het buitenpodium, Holy Mud, maakte er een feestje van. Ze brachten oa. een topversie van Led Zep’s 'Whole Lotta Love' (onlangs nog verkozen tot de allerbeste gitaarriff ooit) en met een uitbundig 'Born To Be Wild' omstreeks half twee ‘s nachts werd het festival op gepaste wijze afgesloten.

Genkeration Fest in een notedop: supergezellig, zowel in de zaal als boven op het terraspodium. Revelatie van de avond: gitarist Dominique Nelis, die in 3 bezettingen op het podium stond. Goeie muziek van 18u tot ‘s nachts 01.30u.

Talking ‘bout my Genkeration ? Jawel hoor... Genk Rocks!

 

 

 

 

 

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio