An olaerts

De mocassins van Jean-Claude Van Damme

“Ik heb deze week mijn nieuwe winterbotjes al aan gehad. Zo koud dat het was! Maar Jean-Claude Van Damme, die is zo praktisch niet. Jean-Claude Van Damme heeft deze week een iglo gebouwd in het hoge noorden, op mocassins. Hij speelde mee in een reclamespot voor ijskoud, Engels bier, op mocassins! Weet je wat ik ervan kreeg? Zin in een lauwe Cristal.”

tomas

Ik beet in een stuk crème knibbel en nam een slok deca. Zij had misschien zin in een lauwe Cristal, maar wij drinken nooit bier. Wij spreken iedere donderdag af voor vlaai en inzichten. Ik bestelde een spie crème knibbel en zij sneed het gespreksonderwerp aan: het verkeerde schoeisel van een forsbollenman uit Brussel. Hoe ouder hij wordt, hoe minder duidelijk het is wat spieren zijn en wat siliconen. Soms denk ik dat Jean-Claude Van Damme spieren heeft in zijn wangen. Het is verwarrend. Alleen mocht het daar niet over gaan. Het ging om zijn mocassins. Hij had blijkbaar een iglo gebouwd op die mocassins!

-Jean-Claude Van Damme is onnavolgbaar! Ik ben eens een kebab gaan eten in de fitness waar hij vroeger trainde!

-Jij?

-Ja, ik, want ik eet niet alleen maar vlaai met jou. Mijn wereld is groter dan dat!

-En waar was die fitness?

-In Elsene, in Brussel, ergens op een steenweg. Vroeger was het de fitness van Jean-Claude Van Damme. Daarna zat er een Egyptenaar in die kebab verkocht. Aan de muur hingen oude foto’s van Jean-Claude Van Damme, bijvoorbeeld naast een uitgezakte boksbal.

-Allemaal marketing! Je hebt je laten foppen door de truken van een slimme Egyptenaar.

-Maar nee, het was écht de turnzaal van Jean-Claude Van Damme. Anders waren de foto’s wel mooi en groot geweest. Trouwens, wie wil nu kebab gaan eten in een oud zweetkot? Wij waren gewoon de weg kwijt in Brussel. Die kebab was niet slecht, maar stijlvol was toch anders.

-Jean-Claude Van Damme heeft geen talent voor stijl. Nooit gehad, zelfs nu niet. Allez, met mocassins aan in de sneeuw gaan wandelen?

-Misschien is dat juist stijl. Stijl mag nooit helemaal comfortabel zijn. Van Louboutins krijg je hamertenen. En met mocassins schuif je uit in de sneeuw.

-En dat noem jij stijl? In dat geval heb ik andere stijl. Jean-Claude Van Damme moet maar niet denken dat hij mij één ijskoud pintje gaat verkopen, op die mocassins. Je moest zien hoe hij zijn werkgerief omhoog sleurde! Amateuristisch. Onbetrouwbaar. Glibberig. En dan zwijg ik nog over zijn iglo, een ijsbar zogezegd. Wie zou nu ooit zover gaan voor een pintje? Als we hier overal Cristal hebben!

Ik dronk van mijn deca, at de rest van het stuk crème knibbel op en zweeg. Zij behoorde natuurlijk niet tot de doelgroep van Jean-Claude Van Damme. Zijn ijskoude bierspotje was niet voor haar bedoeld. Alsof het in Engeland iemand kon schelen dat zij bedenkingen had bij de mocassins van een tweedehands filmster. Dat zij maar Cristal dronk zoveel ze wilde. Het was een zinloze discussie, maar zij dreef de zaak tot het uiterste.

-Hebben ze hier Cristal?

-Juffrouw, mogen wij betalen? Twee koffie en een stuk crème knibbel.

An Olaerts, journaliste