Limbolink

Goooood morning Limburg!!!

Print
Pukkelpop 2014 telde behoorlijk wat Limburgse acts. Slaagden onze troepen erin om hun thuismatchen te winnen? Wij trokken op verkenning.

De eerste Limburgse act op Pukkelpop was Gewelt. De Dj-mania winnaars bouwden hun houseset langzaam maar efficiënt op voor een alsmaar meer toekomend publiek. Leuk gedaan, maar wel een beetje laconiek.

The Spectors, volledig opgetrokken uit PXL-Musicstudenten, pakten uit met meerstemmigheid die tot eer strekt. Ze verwarden vaak lieflijk met lijzig, en de tunes waren ook niet bepaald van het soort waarvoor men pen en papier neemt en een lange brief naar huis over schrijft. Verdienstelijk was het; de diamant dient echter nog geslepen eer ze echt wil blinken.

De Kotmadam

Mad About Mountains worstelde af en toe met de sound en struikelde op charmante wijze één keer Crazy Horse-gewijs over de staart van een song, maar de Herkenaren plukten gretig uit tweede langspeler ‘Harlaz’ en dat betekende een meer energieke, up tempo set. Dat werd extra in de verf gezet met extra muzikanten - inclusief trombonist - en een cover van Band of Horses. De samenzang was top, net als het gitaarspel van Davy Jansen, bij momenten de Nels Cline van Limburg.

En dan: het hoogtepunt van de donderdag, en niet alleen bij de Limburgers. Gruppo Di Pawlowski oversteeg het niveau van een optreden door in afsluiter ‘Back From The Woods’ compleet over de rooie te gaan met een act/performance met acteur Louis Van Der Waal (zie ook ‘De Kotmadam’ en ‘Parelvissers’) die als een sater met gouden vlaggen zwaaide, wild om zich heen danste om vervolgens keihard op zijn gezicht neer te smakken. Een volle tent keek met open mond naar het heidense spektakel. Maar ook daarvoor spuugde Gruppo zich door een hoogst opwindende set waarin de microfoon werd verkracht en ‘Bo Diddley’s ‘Who Do You Love’ de nek werd omgewrongen.

Magnus dan, nog altijd een Antwerpse aangelegenheid met Tom Barman en CJ Bolland. Maar nu ook met een herrezen Tim Vanhamel op gitaar: funky as hell. Dat zorgde voor een stevige live-injectie op het bed van beats, al was de start nog wat aarzelend en was het wennen aan de nieuwe songs.

Tegen het einde van de set - toch al veel volk weg toen - kwam alles op zijn poten terecht: goed opgebouwd dus.

Prince

Op naar vrijdag: twee tassen koffie, een bezoek aan het schijthuiske en hop: The Prospects als ontbijt. Dat smaakte. Best veel volk en goede, warme reacties. Terecht: een heel leuke versie van ‘Let’s Go Crazy’ van Prince, ergens een fantastische solo die van aan de einder kwam aanwaaien om zich uiteindelijk mak voor onze voeten neer te nestelen, héél veel relaxed speelplezier en gewoon goeie bluesy licks. De kers op de taart voor de jongens, na eerdere passages op Herk en AFF.

 

Christof RUTTEN/Patrick VANDEWALLE