© archief

Word wakker

Na 9 dagen van onafgebroken luchtaanvallen en raketvuur, zijn er aan Palestijnse zijde meer dan 230 doden gevallen, van wie naar schatting de helft vrouwen en kinderen. Israël telt tot nog toe één dode. Reden genoeg voor een vredesakkoord. Helaas is het omgekeerde een feit. Het is oorlog. Gisterenavond heeft Israëlisch premier Benjamin Netanyahu het bevel gegeven tot een grondoffensief in de Gazastrook.

Indra Dewitte

Laat ons duidelijk zijn: de rakettenregen van Hamas op Israël is zonder twijfel onaanvaardbaar. Bijzonder dom ook. Want het is koren op de molen van premier Netanyahu. Het geeft hem het perfecte argument voor deze grondoorlog. Vraag is wat Hamas hiermee wil bereiken. Want er is geen enkele twijfel dat het aantal Palestijnse burgerslachtoffers nu exponentieel zal toenemen. Dezelfde vraag geldt ook voor premier Netanyahu. Zijn blinde luchtaanvallen, die vooral vrouwen en kinderen zwaar treffen, drijven de meest zachtaardige Palestijnen in de armen van Hamas. Daarenboven laat de Israëlische premier ononderbroken nieuwe nederzettingen bouwen op de Westelijke Jordaanoever, een gebied dat is toegewezen aan de Palestijnen. Het kleinste kind weet dat huizen bouwen op de grond van je buurman geen goed idee is. Voeg daar dan nog eens aan toe dat Netanyahu al ruim zeven jaar de hele Palestijnse Gazastrook hermetisch heeft afgesloten, inclusief voor humanitaire hulp, en het hoeft geen tekening om te besluiten dat het een explosieve cocktail geworden is. De oorlog die vannacht is begonnen, is daar het trieste bewijs van. De polarisering leidt stilaan tot een steeds groter wordende groep extremisten aan beide kanten.

Het is dringend tijd om het probleem ten gronde aan te pakken, vooraleer het kruitvat helemaal overslaat naar de rest van de wereld. Hier ligt een bijzondere uitdaging voor de Europese Unie. Als één van de machtige wereldspelers kan ze hierin het voortouw nemen en ambitie tonen. Er is trouwens geen alternatief. Als de politieke grootmachten oogluikend blijven toekijken hoe enkele leiders hun hele volk in de afgrond duwen, ondermijnen ze hun eigen legitimiteit. En om het met de woorden van Yves Leterme te zeggen: wie gelooft die mensen dan nog?

Politiek én goegemeente moeten wakker worden uit hun lethargie. Want als het gruwelijk en bloedig uiteenrijten van spelende kinderen ons al geen geweten meer schopt, wat dan wel?