Zomerreeks Liedjes

Liedjes met een verhaal (2)

Meisje uit Brustem in liedje van Nick Cave

Print

Christina herrees twee keer. Foto: Erfgoedcel Haspengouw

Sint-Truiden -

“Ze deden haar lichaam in een doodskist en brachten haar naar een klein kerkje in Luik,” zingt Nick Cave in ‘Christina The Astonishing’. Wat hij er niet bij vertelt, is dat Christina de wonderbare in 1150 geboren werd in het kleine plaatsje Brustem, vlakbij Sint-Truiden. Ze schopte het niet alleen tot een liedje in de popmuziek, maar vooral tot heilige. Christina was vijftien toen ze wees werd en achterbleef met haar twee oudere zussen.

“She was stricken with a seizure at the age of twenty-two,” zingt Cave. Christina, die aan de kost kwam als herderin, kreeg een aanval op jonge leeftijd en raakte zo ernstig verlamd dat ze voor dood in een open doodskist naar de kerk werd gedragen voor een herdenkingsmis. Vlak na het Agnus Dei ging ze rechtop in haar kist zitten, steeg als een vogel op naar het plafond en bleef daar een tijdje stokstijf hangen. De kerkgangers schrokken zich een bult en stoven naar buiten. Alleen haar oudste zuster en een priester bleven het schouwspel bewonderen en uiteindelijk slaagde de priester erin om Christina naar beneden te praten. Ze vertelde dat ze dood was geweest, in de hel was beland en van daaruit een tussenstapje had gemaakt van het vagevuur naar de hemel. Ze mocht terug neerdalen op aarde om de mensheid te bekeren.

Het zou slechts het begin zijn van een reeks onvoorstelbare gebeurtenissen. Christina steeg nog wel eens meer op na die gebeurtenis, klom in bomen, op torens, rotsen en daken om aan de geur van zondige mensen te ontsnappen. Regelmatig stond ze te balanceren op een balk of rolde ze zich op een zodanige manier op dat ze een menselijke bal leek. Mensen dachten dal ze ‘vol met duivels ‘ zat en er waren regelmatig pogingen om haar op te sluiten, maar ze brak keer op keer uit.

Uiteindelijk slaagde één man erin om haar gevangen te nemen door haar been te breken. Hij bracht haar onder bij een chirurg in Luik die haar om veiligheidsredenen aan een paal ketende. Toch ontsnapte ze ’s nachts. En één keer, toen een priester haar weigerde om de communie te geven, sprong ze in de Maas en zwom weg. Precies zoals Nick Cave in het liedje beschrijft.Ze leefde van de bedelstaf en hulde zich in lompen.

Wonderbaarlijke zalf

De ommekeer van haar opgejaagd bestaan kwam er toen ze opnieuw in de gevangenis werd opgesloten en een juk op haar schouders kreeg. Ze probeerde zich los te wrikken, maar ontvelde daardoor haar schouders die begonnen te zweren. Toen droop er een soort zalf uit haar borsten waarmee ze zich insmeerde en haar wonden heelden. Iedereen besefte nu dat ze geen heks was, maar een heilige en viel voor haar op de knieën. Maar nadat ze in Wellen in een wijwatervat was ondergedompeld, begon ze opnieuw een ‘normaal’ leven te leiden. Ze trok al bedelend van deur tot deur en leefde ook negen jaar op het kasteel van Loon.

De laatste jaren van haar leven bracht Christina door in het Sint-Katarinaklooster van Sint-Truiden. Daar werd ze gerespecteerd en geëerd. Ze sterft er een tweede keer op 74-jarige leeftijd. Haar zus die aan haar sterfbed staat te jammeren dat ze op zeer belangrijke vragen geen antwoord meer gegeven had, kreeg meteen haar zin: Christina herrees voor de tweede keer uit de dood om haar te troosten en stierf daarna voorgoed. Geen wonder dat Nick Cave voor dit verhaal viel.