© TVG

Nepsollicitaties

De organisatie van zelfstandige ondernemers Unizo wil dat werkgevers die geconfronteerd worden met nepsollicitanten, dit voortaan melden aan de VDAB. Een enquête leerde Unizo immers dat 70 procent van de ondernemers geconfronteerd wordt met nepsollicitaties. Een vijfde van die nepsollicitanten durft het zelfs aan om meteen te zeggen dat ze in feite niet op zoek zijn naar een baan. Ze willen enkel een document waarmee ze bij de VDAB kunnen aantonen dat ze naar werk zoeken om zo hun uitkering te kunnen behouden.

ED

Dat kan niet. Ons werkloosheidsstelsel is een solidariteitsstelsel. Wie buiten zijn wil zijn werk verliest, heeft recht op een uitkering. In ruil daarvoor mag men verwachten dat een werkloze actief naar werk zoekt en ingaat op werkaanbiedingen. Onze werkloosheidsuitkeringen zijn niet van de hoogste en zijn nu ook degressief. Dat komt door de beperkte budgettaire ruimte voor te veel werklozen. Wanneer de groep werklozen nog eens vergroot wordt door zij die liever niet werken maar toch graag een uitkering hebben, gaat dat ten koste van de uitkering van wie wél wil werken. Nepsollicitanten zijn dus niet solidair met zij die werken en ook al niet met de andere werklozen.

Zijn nepsollicitaties een groot probleem? Op basis van de Unizo-enquête zou men kunnen denken dat het inderdaad een groot probleem is. De cijfers van de Vlaamse dienst voor arbeidsbemiddeling VDAB bevestigen dat niet. Wanneer de VDAB vaststelt dat iemand niet geïnteresseerd is in een job, dan wordt het dossier van de betrokkene doorgestuurd naar de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA) die de man of vrouw in kwestie kan schorsen. Vorig jaar ging het om circa duizend dossiers. Op een totaal van bijna een half miljoen werklozen is dat helemaal niet zoveel.

Het is trouwens de vraag of het wel de taak van werkgevers is om nepsollicitaties door te geven aan de VDAB. De vraag mag gesteld worden omdat het ook zo is dat veel sollicitanten geen antwoord krijgen op hun oprechte brieven. De Unizo-uithaal is ook van aard om alle werklozen te stigmatiseren. Dat hoeft niet. De grote meerderheid werklozen wil wel degelijk werken, maar vindt geen werk wegens te weinig werk. Daarmee zitten we bij het fundamentele probleem van dit land waar de nieuwe regeringen absoluut iets aan moeten doen. Dat betekent sleutelen aan de brutoloonkosten. Nu is het immers zo dat omwille van die hoge brutoloonkosten de werkgevers besparen op personeel, dat ze de druk op het personeel dat er is vergroten om geen bijkomend personeel te moeten aanwerven. Dat moeten we doorbreken.