“Ze zijn Piet niet vergeten”

De Zonhovense piloot Piet Demuynck (26) kreeg op 20 december 1989 boven het Luikse dorpje Awirs motorpech. Hij wist zijn Mirage nog van het dorp af te leiden zodat niemand gewond raakte, alleen de held zelf kwam om. “In Awirs wordt nu op 18 december tijdens een herdenking een straat naar hem genoemd. Wij zullen daar ook zijn. Mooi dat ze hem niet vergeten”, zeggen ouders Anny (76) en Norbrecht (81) Demuynck.

Ze nemen de foto van hun zoon vast als ze praten. En dan slaan ze de ogen neer. En zwijgen. “Wij noemden hem Piet. Hij wou graag met een F16 vliegen, maar daar was hij te groot voor. Hij stak overal bovenuit. Het was een slimme jongen, onze zoon”, zegt vader Norbrecht. Na twintig jaar, met nog evenveel trots. Piets laatste vlucht ging van Bierset naar Duitsland, een verkenner was hij, in een Mirage. “Die dag in december hoorde ik via de radio dat er een vliegtuigongeval was gebeurd door motorpech. Ik kreeg een krop in de keel, want Piet had nog niet gebeld om ons gerust te stellen. Plots stonden er militairen aan onze deur. Piet was dood. En ineens waren wij verdoofd”, zegt moeder Anny. “Verdoofd en meer niet.”

Piet had die dag zijn leven gegeven voor Awirs, een klein dorp ongeveer 65 km van Zonhoven. Hij wilde na de pech zijn toestel terug naar de basis van Bierset brengen, maar daar is hij niet meer geraakt. Had hij zijn schietstoel op tijd gebruikt, was hij nu nog in leven. Hij gebruikte die niet, want dan zou zijn vliegtuig te pletter storten in het dorp en dat wou hij voorkomen.

“Pas toen het dorp veilig was, heeft hij de schietstoel nog gebruikt. Maar voor hem was het te laat, hij heeft fataal een boom geraakt”, fluistert Norbrecht.

Piet blijft wel levendig in herinnering. “We zijn de mensen in Awirs dankbaar dat hij niet vergeten wordt. Er wordt blijvend aandacht aan hem geschonken en dat respecteren we”, zeggen Anny en Norbrecht. “Wij gaan natuurlijk ook naar Awirs op 18 december. Samen met de familie staan we dan extra stil bij wat onze Piet overkomen is. Na 20 jaar gaan we nog steeds terug.”

Helaas brengt alle aandacht hun zoon niet terug. Als kennissen horen dat Anny en Norbrecht hun zoon verloren zijn, dan wordt er gegrepen naar lof. “De mensen zeggen dan dat we ons moeten optrekken aan het feit dat hij zijn leven heeft geschonken aan Awirs en dat hij gestorven is in een vliegtuig. Tijdens dat wat hij graag deed: vliegen. Ze bedoelen het heel goed en we trekken ons daar wel aan op. Dus zeg ik maar dat de mensen gelijk hebben. Maar dat brengt Piet niet terug.”

“Over de dood van Piet wordt nooit veel gesproken”

Anny en Norbrecht zijn nog fit en gaan vaak wandelen. Veel praten ze dan niet, maar het werkt wel therapeutisch. “Over de dood van Piet is er nooit veel gesproken. We hebben vijf andere kinderen ook. Zij hebben het ook zwaar gehad. Het is misschien dankzij hen en de kleinkinderen dat we blijven doorgaan in het leven. Ze leiden ons af, houden ons bezig”, zegt Anny.

Elke dag, elke avond en heel vaak daartussen suist Piet in de gedachten van Anny en Norbrecht. “We staan ermee op, we gaan ermee slapen, want zijn foto hangt in elke kamer.”

Tristesse automatique? “Bij momenten ja. Er zijn ook momenten dat Norbrecht en ik aan hetzelfde denken. De vliegtuigen van Kleine Brogel komen hier vaak voorbij. Ik kijk dan soms naar de lucht. Mijn man en ik moeten niets uitspreken dan”, zegt Anny.

Eef COOLEN


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio