“Moeilijk om als koppel de dood van je kind te overleven”

“Drie van mijn kameraden verloren in minder dan vijf jaar tijd hun zonen bij een verkeersongeval. Overkomt ons nooit, dachten we”, zegt papa Jos Gacoms (48). Op 31 januari 2007 verloren Linda en Jos ‘hun kleine clown’ Bjorn op het kruispunt Quatre Bras in Leopoldsburg. Nu zondag herdenken ze de dood van hun zoontje met de inhuldiging van zijn SAVE-bord.

“Mama, Bjorn was mijn grote broer en nu ben ik ineens ouder. Hoe moet ik groter worden?” Een aangrijpende vraag van Femke, het zusje van Bjorn aan haar moeder. “Bjorn werd op zijn fiets door een vrachtwagen aangereden, net voor zijn elfde verjaardag. Van onze kinderen is Femke plots ouder dan Bjorn, ze is ondertussen 12 jaar geworden. Ik heb tegen haar gezegd dat zij nu de grote zus van Bjorn moet zijn. Iemand naar wie hij kan opkijken”, zegt mama Linda Labaere (42).

Zondag staan Jos, Linda, Femke en broer Jelle aan het kruispunt van de Lommelsesteenweg en de Antwerpsesteenweg om het SAVE-bord van Bjorn in te huldigen. “We zijn ook lid van de vereniging OVK (Ouders van Verongelukte Kinderen)”, zegt papa Jos.

Snoepaap

“Het woord geluk staat niet meer in ons woordenboek”, zeggen de ouders. “Sinds de dood van Bjorn leven we van dag tot dag. Alle routine zijn we kwijt. Toen we op vakantie naar Spanje gingen, lukte het beter. Maar zodra we onze mobilhome daar parkeerden tussen de bergen, dachten we aan Bjorn. Hij was een stenenverzamelaar, dus in de bergen zou hij zich de koning te rijk hebben gevoeld.”

De ogen van Linda en Jos glinsteren soms door een traan. Maar twinkelen doen ze ook. “Als ik op Bjorns kamer was, toen hij nog leefde, rook ik vaak snoep. Waar het lag, wist ik niet. Na zijn dood vonden we een voorraad in zijn teddybeer. Hij had de banaan uit de mond van de aap gehaald en daarin stouwde hij zijn zoetigheid. Ach ja, dan moet je gewoonweg lachen”, vertelt Linda. “Onze kerel was een echte gekkerd. De laatste tekening die hij maakte was trouwens een clown. Toen hij gestorven was, leek het ook of hij soms met ons speelde. Er gingen hier kaarsen vanzelf uit. En als ik dan hardop aan Bjorn vroeg om daarmee te stoppen, gingen de kaarsen weer aan. Wat zeg je daarop?”, zegt Linda.

Frustratie

De vele herinneringen doen ook pijn. “Soms zozeer dat Linda en ik op elkaar vitten, uit frustratie. Als koppel is het verre van eenvoudig om de dood van je kind te overleven. Iedereen verwerkt het op een andere manier. En onze andere zoon, Jelle, heeft het ook niet gemakkelijk”, bekent Jos.

“Misschien vraag je je af waarom onze voordeur stuk is”, zegt Jos als ik langs de achterdeur naar buiten ga. “In een onschuldige ruwe bui heeft Bjorn die ooit eens stukgeslagen. Geen enkele wonde had hij. We herstellen de deur niet meer. Liever een gehavende voordeur, dan een aandenken aan Bjorn verliezen.”

Eef COOLEN

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio