Houthalense eerste vrouw ooit die buitenlandse militaire missie leidt

Houthalense eerste vrouw ooit die buitenlandse militaire missie leidt

Houthalense eerste vrouw ooit die buitenlandse militaire missie leidt

Houthalen-Helchteren - Als Air Militair op schema vliegt -nooit helemaal zeker in het Belgisch leger- hangt kapitein Remes deze middag in de lucht richting Mitrovica, Kosovo. Daar zal ze vier maanden lang Belkos 31 leiden.

Die missie moet het nog altijd ontvlambare kruitvat tussen etnische Serviërs en Albanezen in bedwang houden. Daarmee is kapitein Remes de eerste vrouw ooit die aan het hoofd staat van een buitenlandse opdracht bij de landmacht en zo 180 van ‘onze jongens’ beveelt. Nu ja, daar zijn ook een tiental vrouwen bij.

Kort kopje, acajoukleur. De laatste keer, bij het bezoek van defensieminsister De Crem aan de Helchterense-Brasschaatse eenheid 2A, was haar haar nog blond en wat langer. “Je moet het praktisch houden ginder. Er is wel een kapster in de compound onder Frans bevel, maar de mogelijkheden zijn toch beperkt. En ik wil niet met een groen kapsel terugkomen”, lacht ze.

Het zal tijdens ons gesprek ongeveer het enige eerder ‘vrouwelijke’ onderwerp zijn. “Het leger? Dat is een roeping.”
Blijven man en kinderen achter tot mama na vier maanden weer thuis is van haar missie? “Dat is niet aan de orde. Ik ben vrijgezel. Dat maakt het makkelijk, zeker op emotioneel vlak. Maar praktisch is het dan weer moeilijker. Je moet toch iemand vinden die voor je huis zorgt, die de vier konijnen voert. En al liggen mijn roots in Antwerpen en woont de familie daar, eigenlijk wil ik niet meer weg uit Limburg. Ik woon nu in Lindeman. Ik heb het er naar mijn zin. Ik ben niet van plan om te verhuizen. Al weet je dat als officier in het Belgisch leger natuurlijk nooit. Ik zal ook niet eeuwig in Helchteren gekazerneerd blijven. Maar als het kan, blijf ik in Limburg. Mijn vrienden wonen hier.”

Vanzelfsprekend

De eerste vrouw ooit aan het hoofd van een missie met de landcomponent heeft niet bepaald veel stress voor het vertrek. Kapitein Remes oogt rustig, weloverwogen: “Voor mij is dat vanzelfsprekend. Al zullen er misschien enkele mannen bij zijn die het er moeilijk mee zullen hebben. Maar dat wisten ze op voorhand. Als het hen niet aanstaat, hadden ze niet moeten meegaan. Het màg ook geen verschil maken. Ik ben nu inderdaad de eerste vrouw met zo’n opdracht. En dan? Tijdens de voorbereiding was het niet te merken dat dat een verschil zou maken. Al was die voorbereiding bijzonder intensief en heb ik soms te weinig tijd kunnen maken voor de manschappen. In Kosovo wil ik meer bij m’n mensen zijn, mee op het terrein gaan, weten wat er leeft. Al denk ik niet dat als ze problemen hebben naar mij stappen omdat ik een vrouw ben. Dat lijkt me eerder een persoonsgebonden dan een geslachtsgebonden kwestie. Maar ik zal zeker geen ivoren toren zijn. Het is een goede groep. Ook met de Franstalige collega’s is de verstandhouding goed.”

Vereerd

Anders dan misschien gedacht, is het leger best wel een organisatie waar vrouwen carrière kunnen maken. De eerste bevelvoerster van de medische component hebben we al gehad. Al blijven de echte topfuncties na de openstelling van het Belgische leger voor vrouwen in 1975 toch nog altijd weggelegd voor mannen: “Ik heb in elk geval geen reden tot klagen. Ik ben nu acht jaar bij de Tweede Artillerie in Helchteren. Altijd heb ik evenveel kansen gekregen als mijn mannelijke collega’s. Uiteraard was ik vereerd toen de korpscommandant me aanduidde voor deze missie. Het is een teken van vertrouwen. Het is ook niet m’n eerste missie in het buitenland. Ik ben ook al in Afghanistan geweest, in Kunduz. Het leger heeft me altijd aangetrokken. Voor het avontuur, voor het sportieve ook. Maar Kosovo wordt wellicht een keerpunt. Tijd om meer op planningsniveau te werken. Ik heb daarvoor ook een postuniversitair diploma ‘Internationale betrekkingen en conflictbeheersing’. Daarmee wil ik wel iets doen. Ik heb in elk geval nooit spijt gehad dat ik na mijn diploma industrieel ingenieur toch nog gestart ben aan de militaire school. Toen ik achttien was, kon het niet. Door korfbalkwetsuren. Maar dat ministerie van Landbouw was echt niks voor mij.”

Jan BEX

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio