Raf Coppens verwerkt eigen depressie in cd en show

Een cd uitbrengen die van het eerste tot het laatste nummer draait om depressie, commercieel is het niet. En toch, Raf Coppens doet het, ”omdat ik zelf weet wat het is.” De komiek lijdt er sinds 2001 namelijk aan en dus kon de bipolaire stoornis geenszins ontbreken in zijn nieuwe show Trop is teveel.

kscherpenberg

Een lachebekje kun je hem bezwaarlijk noemen, maar lachen kun je wel met Raf Coppens, zowel in zijn liveshows als tijdens eindejaarsconferences op televisie.

Het gat dat viel toen vtm hem midden vorig jaar bedankte voor bewezen diensten, vulde de Oost-Vlaamse komiek op door muziek en teksten te schrijven voor een eigen cd. ”Toen ik 15 jaar geleden optrad met de Anonieme Artiesten, was singer-songwriter worden mijn eerste ambitie. Pas toen de bindteksten meer aansloegen dan de liedjes ben ik op stand-upcomedy overgestapt.”

VTM

Met Trop is teveel gaat Coppens straks opnieuw de baan op als komiek, maar stilletjes droomt hij ervan ooit te kunnen touren met de liedjes uit Depressief.

Had ik maar kanker, Praten en pillen, Ik zoek een boom. Welk publiek hoopt een artiest aan te boren met liedjes die geen doekjes winden rond depressie?

Raf Coppens: Patiënten van psychiatrische centra misschien? (droog) Als van de 400.000 Belgen die pillen slikken tegen depressie, één procent de cd koopt, ben ik al meer dan uit de kosten. Ik zou dit project live willen brengen met een groep. Hoe zwartgallig ook, de liedjes zijn me dierbaar. Omdat ik zelf weet wat depressief zijn is.

Sinds wanneer lijd je eraan?

Rond 2000 kreeg ik af te rekenen met een vitale depressie. Niet kunnen slapen, opgefokt rondlopen, altijd piekeren... Afijn, zowat het omgekeerde van een klassieke depressie. Sinds 2001 kamp ik met een bipolaire stoornis, ofte manische depressie. Ik neem er dagelijks pillen voor, maar weg gaat ze niet. Een depressie ís er, je moet er mee leren leven.

Laat de ziekte zich verzoenen met je baan?

In een gewone job was ik allang ontslagen. Als artiest is het doenbaar, al blijft het ambetant. Op piekmomenten kan ik niet functioneren. Dan voelt het als 40° koorts. Gelukkig houdt de ziekte zich ’s avonds, wanneer ik werk, vaak koest. Maar het blijft irritant om er niet altijd honderd procent voor te kunnen gaan. Pas op, het publiek merkt daar weinig van. Ook al ben ik blij, ik trek altijd een zuur gezicht.

Ongewild is het thema ’depressie’ ook doorgedrongen in je jongste show.

De titel is een goeie vlag om de lading te dekken: er zijn te veel files, te veel politici, te veel sport, te veel spam. Trop is teveel leidt al vlug naar ’het wordt me allemaal te veel’. Naar het einde toe komen de verhaallijnen samen in een depressie.

Altijd de plezante uithangen, getuigt dat in jouw geval niet van zelfkwelling?

Maar nee, een mens moet íéts doen, en tot nader order is grappen maken nog altijd wat ik het beste kan. Comedy is entertainen, je publiek een feelgood-gevoel geven. Die korte harde lach, daar doe ik het voor. En eventueel, als het even kan, voor een applaus.

Ilse DEWEVER