Na 22 jaren vechten om kind verliest Tongerse haar man

Print
Na 22 jaren vechten om kind verliest Tongerse haar man

Na 22 jaren vechten om kind verliest Tongerse haar man

Tongeren - Na 22 jaren van proberen, kregen Melanie Noha en Eugène Menten eindelijk een kind. Kylian is zijn naam. “Omdat zelfs IVF niet lukte, deden we een beroep op een adoptiebureau. Ook daar kregen we een njet, wegens te oud. We hebben ons kind daarom zelf in Cambodja gehaald”, verteltMelanie (49). Kylian is nu 9. Maar papa Eugène is dood. “Kylian vraagt: mama, jij gaat toch niet dood.”

De kinderwens van Melanie Noha en Eugène Menten was een verhaal van vallen en opstaan. Ze trouwden 27 jaar geleden. Melanie was 21, Eugène 20 jaar ouder. “Een groot leeftijdsverschil, maar we waren perfect gelukkig. We reisden veel, lachten veel, ondanks de tegenslag die we wel eens hadden. Toen we na zes jaar huwelijk aan kinderen begonnen te denken, en dat maar niet wilde lukken, bijvoorbeeld. We probeerden alles: IVF, jaren aan een stuk. Het werd allemaal niets. Als we een kindje wilden, moesten we er een adopteren. We schreven ons in bij een adoptiebureau, gespecialiseerd in Afrika.”

Er volgde opnieuw een lijdensweg, met screenings over hun geschiktheid, psychologische testen, opvoedingslessen, de belofte van en het zicht op een kind, maar uiteindelijk kwam ook daar een ultieme njet. “Net toen we een kindje uit Burundi zouden krijgen, werd de adoptie-organisatie opgedoekt. Intussen waren er al wel weer enkele jaren voorbij gegaan. Er volgden opnieuw onderzoeken, en uiteindelijk kregen we een negatief advies. Eugène was te oud.”

Vondeling

Eugène en Melanie lieten het er niet bij. Als niemand wilde helpen, dan deden ze het op eigen houtje. “Zoals altijd heeft Eugène het allemaal geregeld. Hij heeft me altijd verwend. Na maanden voorbereiding stapte hij op het vliegtuig. Hij moest en zou me een kind geven. Ikzelf geloofde er niet in, maar een paar weken later vloog ik ook naar Cambodja. Op 11 juni 2000 kreeg ik mijn kind, een vondeling van drie weken, op sterven na dood.” Eugène kon zijn trots wel van de daken schreeuwen. “Zou het niet mogelijk iets over zijn komst in de krant te zetten?” vroeg hij toen aan Het Belang van Limburg. Wat gebeurde, acht jaar geleden. “Wij kregen heel veel reacties op dat eerste artikel”, zegt Melanie. “Iedereen leefde enorm met ons mee. Onbekenden kwamen ons feliciteren en cadeautjes geven. Wij leefden op een wolk.”

Kerstlichtjes

“Maar drie jaar geleden kwam Eugène op een dag niet thuis. Ik vond hem in het hospitaal. Problemen aan zijn hart. Hij werd nooit meer de man die hij was, al bezwoer hij me dat hij genezen was. In de lente begon zijn buik op te zwellen. Hij at niet meer en viel zienderogen af. Begin juli moest hij naar het ziekenhuis. Kanker.”

“Ook toen hij daar lag, bleef hij volhouden dat hij zou genezen. En ik geloofde hem. Drie dagen voor hij stierf, vroeg ik hem: Gène, ge laat me toch niet alleen hé? Ik kon niet zonder hem. Hij antwoordde geeneens, en las verder in zijn krant. Toen het ziekenhuis me belde om te zeggen dat hij gestorven was, was ik totaal verrast. Ik had er echt geen rekening mee gehouden.”

“Nu blijkt dus dat ik het ook alleen kan. Ik heb wel alles moeten leren. Overschrijvingen maken, koffie zetten (lacht verlegen). Eugène deed echt alles voor me, behalve koken. Ik mis hem bij alles wat we doen. Ik kan zelfs de lichtjes van de kerstboom niet vinden. Hij heeft die te goed weggeborgen.”

“En Kylian? Die mist zijn papa, natuurlijk. Als hij een ster ziet, dan praat hij daar soms tegen zoals tegen zijn vader. Maar het gaat, hij is nog jong. Laatst zei hij: “Mama, niet verdrietig zijn. Het is toch gezellig met ons tweeën? En jij gaat toch niet dood?”


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio