De kleine Kasparov uit Genk

“Wat ik later wil worden? Simpel: grootmeester!” De pretoogjes van de guitige Genkenaar Lennert Lenaerts fonkelen als die woorden uit zijn mond rollen.

Deze kwajongen moet er in augustus nog tien worden, maar hij is nu al zeker van zijn stuk: zijn toekomst ligt in het schaken. In Oostende is hij eerder dit jaar al Belgisch kampioen geworden bij de

-10-jarigen, maar in oktober waagt hij zijn kans op het wereldkampioenschap in Viëtnam. Dit weekend start zijn officiële voorbereiding met het tornooi van Roermond.

Zeggen dat het ten huize Lenaerts aan de Lousbeekstraat in Genk gonst van activiteiten is een understatement van het zuiverste soort.

Een voorbeeld: vorig weekend liepen de vier zonen nog een triatlon: 150 meter zwemmen, 7 km fietsen en 2 km lopen. De twee oudsten, Ward en Wietse, de tweeling, doen aan atletiek en gaan na de zomer hun voetbalkunstjes tonen bij de kadetten van Genk VV. De jongste, Robbe, veegt zijn broek aan alles (“voor hem moeten we nog wat uitvinden”, zegt papa Edwin).

En Lennert van negen voetbalt als de nummer tien (of wat had u gedacht?) van E. Termien en is dus de schaakkampioen.

Ze hebben het van geen vreemden, de Lenaertskes. Of wat te denken van de adelbrieven van papa Edwin? Hij heeft 85 marathons of ultralopen op zijn teller staan, de langste afstand die hij ooit - al lopend! - aflegde was de 246 km tussen Athene en Sparta (“in iets meer dan 34 uur”, merkt hij schamper op) en hij maalt nog elke week zo’n 100 km af. “Papa loopt, terwijl Lennert de loper op het schaakbord verplaatst”, opent Hans Peschl van de Limburgse schaakacademie met een oneliner.

Ook Lennert is als een hyperactief wezen ter wereld gekomen, zo blijkt. “Toen hij drie, vier jaar was, probeerde hij al de ondertitels te lezen op televisie”, zegt mama Carine. “Toen hij in de tweede kleuterklas zat, lag hij daar in de zetel met een dik boek op zijn schoot”, wijst papa Edwin. En hij speelde stratego. Héél veel stratego.

“Maar ik won altijd”, lacht Lennert. “Dan is het ook niet meer plezant.” Dus zocht én vond hij een alternatief. In het schaken. “Het eerste jaar was het niet veel soeps”, geeft hij toe. “Toen haalde ik maar 78% op mijn schaakrapport. Maar in het tweede jaar werd dat plots 99%.”

“Laat ons zeggen dat Lennert een zéér levendig mannetje was”, zegt Hans Peschl fijntjes. “Dankzij het schaken is hij wel een heel stuk rustiger geworden, is hij zich veel gedisciplineerder gaan gedragen, ook. Hij is zelfs meer mens geworden. Dat verklaart de enorme progressie die hij maakte in één jaar tijd. Aanvankelijk wilde hij het allemaal veel te snel doen, kreeg hij de kans niet om al die gegevens te stockeren in zijn hersenen. Maar nu lukt dat wel.”

En hoe! Op het BK in Oostende behaalde hij 8,5 op 9. En op zijn nog vrij recente laptop demonstreert hij met welke vingervlugheid hij de schaakpatronen kan lezen. “Natuurlijk moet je daar veel voor oefenen”, geeft hij toe. “Mijn dagen zijn er dan ook allemaal hetzelfde uit. Ik sta op, ik schaak, ik ga naar school, ik schaak, ik maak mijn huiswerk, ik schaak,...”

Ilias DOVRIS

Norbert STAS

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio