“Hier worden ze niet nagewezen”

“Iedereen geniet. Dit was al het werk waard.” Michiels ouders zijn gelukkig: de Europese bijeenkomst van progeriakinderen die zij organiseren is een groot succes.

Tochtjes met paard en kar, een ballonnenclown, ritjes op de moto, een kindershow en een schminkstand. Michiel en zijn progeriavriendjes komen tijd te kort op de tweede dag van hun vakantie in het kasteel van Rullingen. Enthousiast doen ze, ondanks hun stijve beentjes en stramme gewrichten, allemaal mee aan het limbodansen. En Michiel geeft zelfs een jumpdemonstratie ten beste.

Alleen Sarah uit Oostenrijk zit een beetje aan de kant. Met haar veertien jaar is zij het oudste progeriakind in Europa. Het meisje kan niet meer lopen en zit in een buggy. “Ze is hier graag”, zegt mama Lisbeth. “Maar niet meer kunnen meedoen, maakt haar verdrietig.”

Niet de enige

Als je ze samenziet, is het bijna ongelooflijk hoe sterk de progeriakinderen - met hun kale hoofdjes, spitse neusjes en bleke gezichtjes - op elkaar lijken. Meer op elkaar zelfs dan op hun eigen broertjes en zusjes.

“Precies daarom voelen ze zich hier op hun gemak”, vertelt Metin, papa van Gamze uit Duitsland. “De progeriakinderen zien dat ze niet de enige zijn met zo’n uiterlijk. Hier kunnen ze vier dagen gewoon zichzelf zijn. Zonder angst om te worden aangestaard of nagewezen.”

Marijke VRIJSEN

-

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio