'De Belgische staat stal kinderen in kolonies'

Print
'De Belgische staat stal kinderen in kolonies'

'De Belgische staat stal kinderen in kolonies'

Australië verontschuldigde zich onlangs bij de Aboriginals. Tussen 1915 en 1969 werden tienduizenden Aboriginal-kinderen, vaak van gemengd bloed, op last van de staat bij hun ouders weggehaald.
BR /> “Maar in België gebeurde net hetzelfde,” zegt filmregisseur Georges Kamanayo Gengoux. “In Belgisch Congo, Rwanda en andere Europese kolonies werden kinderen uit gemengde relaties zonder toestemming van hun Afrikaanse moeders overgebracht naar België en er voor adoptie aangeboden.”

“Ik was zes jaar toen mijn moeder me naar de missiepost in Rwanda bracht”, steekt Georges van wal. “Daar ontdekte ik dat er nog kinderen zoals ik waren, halfbloed kinderen.” Georges heeft een Rwandese moeder en een Belgische vader, net als veel kinderen van zijn tijd. In de kolonies bestonden op grote schaal geheime relaties tussen Belgische mannen en jonge Afrikaanse vrouwen. Eens de vrouwen zwanger waren, verdwenen de mannen. De vrouwen gingen naar de missieposten om de vader te zoeken, maar kwamen zonder kind terug."

“In de missiepost leerden we Nederlandse woordjes en hoe we ons in Europa moesten gedragen. De normen en waarden in Europa waren blijkbaar anders dan die in Rwanda.”

Moeder

Toen de onafhankelijkheid van Rwanda plots nabij was, kwam het proces in een stroomversnelling. “We werden in sneltreinvaart klaargestoomd om naar België te vertrekken.”

In mei 1960 werd Georges ondergebracht in een weeshuis in Schoten. “Ik was al 13 en bleef daarom als een van de laatste Rwandese kinderen over. Uiteindelijk werd ik in een Antwerps pleeggezin opgenomen.”

In 1974 studeerde Georges af aan de filmschool in Brussel. Hij ging aan de slag als cameraman en gebruikte zijn beroep om terug te keren naar Rwanda. Daar vond hij zijn moeder, in 1980.
“Ik vond ook de documenten waarmee zij in 1953 afstand van me deed. Op de documenten stond dat ik naar België zou gaan om te studeren en dat ik er eventueel kon blijven. Van adoptie was er geen sprake.”

Georges vindt dat België een voorbeeld kan nemen aan Australië. “België kan zich niet zomaar van deze problematiek afmaken. Ik wil excuses van de staat en ik wil dat mensen als ik geholpen worden bij hun zoektocht.” Georges wil zijn lotgenoten helpen en overweegt daarom gerechtelijke stappen.