"De starende blikken zijn moeilijk te aanvaarden"

Lance Bijloos loopt weer dartel rond, thuis in Kuttekoven. We schrijven een goede twee maanden na het zware bijtincident in Wellen, met de hond van zijn vader en grootouders, een kruising tussen een rottweiler en een mastino.

ssimons

BR> Lances mama Wendy Huyskens (28) is er veel minder bovenop: “Mijn vriend zegt dat ik me opsluit. Maar ik heb het moeilijk met starende mensen.”

De nu 23 maanden oude Lance en zijn 3-jarige broer Kenneth verbleven op 17 juli bij hun grootouders in Wellen, Ria Cornitensis en Ivan Bijloos. Bij hen woont hun zoon Jurgen (29) in, de vader van de kinderen, die hen nu om de twee weken een weekend bij zich heeft.

Op die bewuste avond liep Lance plots de woonkamer in, vertelden zijn oma en opa op 19 juli in deze krant. “Hij wilde ons kleine hondje dat we nog maar een maand hebben, oppakken. Van twee meter afstand besprong Kenzo (de rottweiler-mastino, red.) Lance, en beet hem vlak in het gezicht.”

Het beest wilde waarschijnlijk zijn roedel beschermen. Pas na een aantal slagen en schoppen van de grootvader zou de hond het jongetje hebben gelost. De linkerkant van zijn gezicht lag helemaal open en zijn linkeroog was weg. Lances broertje Kenneth was bij het bijtincident, maar heeft er nooit iets over gezegd. “Tot een paar weken geleden,” zegt zijn moeder Wendy. “Omdat hij zich vreemd gedroeg - hij at en sliep heel weinig, is hij naar de begeleidende psycholoog in het ziekenhuis blijven gaan. Die heeft spelenderwijs het trauma uit Kenneth gekregen: Lance lag in zijn bedje, de hond beet en er was heel veel bloed.”

Psycholoog

“Kenneth is helemaal veranderd sindsdien,” vertelt Wendy. “In het begin was dat begrijpelijk: hij kon Lance geen knuffel of zoen geven, hij vond het waarschijnlijk te vies. ‘Waarom ziet het gezicht van Lanceke er zo gek uit?’ vroeg hij vaak. Nu is hij dat gewend, maar is hij veel koppiger geworden. En hij doet na wat zijn broertje doet. Zo probeert hij aan de aandacht te geraken die Lance nu krijgt.”

En Wendy zelf ? “Ik heb het nog heel moeilijk. Eén tot twee keer per week praat ik met een psycholoog. Ik stel me telkens weer de vraag ‘Waarom moet Lance er zo uitzien?’ Ik kom nog weinig buiten met de kinderen. Mijn vriend François zegt dat ik me opsluit. Maar ik kan ze niet aan, die starende blikken. Ik heb nog liever dat mensen vragen wat er aan de hand is. Voor Lance is het jammer, want hij speelt graag buiten.”

Prothese

“Naar de speeltuin gaan, dat durf ik nog niet. Schrik dat er zand in zijn oogje komt dat er dus geen meer is. Twee keer per dag moet ik het uitspoelen en zalf smeren. Half oktober krijgt Lance z’n eerste prothese. Tot z’n vier, vijf jaar zal hij er waarschijnlijk evenveel krijgen, naargelang zijn gezicht groeit. Uit z’n bil willen de dokters een spier halen om in z’n linkerwang te gebruiken. Want die is lam en zou op den duur meer gaan hangen. Of die operatie lukt, zal afwachten zijn, hebben de dokters me al gewaarschuwd.”

Vlak na het bijtincident is Lances gezichtje in het Virga-Jesseziekenhuis genaaid. Een dag later is hij naar het UZ Gasthuisberg in Leuven overgebracht, waar hij vier weken in coma is gehouden.

“Stilaan hebben ze hem wakker gemaakt en hem weer overgebracht naar het Virga-Jesseziekenhuis,” vertelt Wendy. “En daar is hij vijf weken gebleven. De eerste twee weken heeft hij nog echt platgelegen: zijn spieren waren verslapt door de coma. Op dit moment is hij vinnig, maar hij heeft ook moeilijke dagen. Dan kan hij niet goed wandelen en botst hij overal tegenop.”

Financieel

Het zicht van het oogje dat nog intact is, is overigens prima. Maar daar is lange tijd voor gevreesd. “Ook in het ziekenhuis in Hasselt heeft hij nog lang zijn oogje dicht gehouden,” zegt Wendy. “Dan hebben de dokters het opengeplakt. En doordat hij zijn broer plots nakeek, wist ik dat hij nog moest zien. Hij is nog te klein om duidelijk te maken wat hij voelt. Hij pulkt wel aan zijn littekens, die ook elke dag gezalfd worden. Psychisch? De eerste week hing hij letterlijk aan mijn been. Zelfs als ik naar het toilet ging, moest en zou hij erbij zijn. Voor honden is hij niet bang geworden - we hebben er zelf nog twee. Die wilde ik eerst weg hebben, maar bij mijn vriend lag dat gevoelig. Hoort hij vreemde honden zwaar blaffen of grommen, dan reageert Lance wél angstig. In het ziekenhuis werd hij ook hysterisch toen zijn grootouders hem kwamen bezoeken. Sinds het incident is hij er niet meer geweest.”

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio