Zedenpolitie

Print
Stel dat er in onze samenleving zoiets als een echtelijke zedenpolitie bestond, dan was ik ongetwijfeld de topflik van het korps die de overspelige dorpeling streng zou beboeten als hij of zij de wet van de kuisheid schaamteloos overtrad. Noem me gerust een ouderwetse trees, maar ik vind rotzooien achter je partners nietsvermoedende rug totaal not done. Het schijnt wel hip te zijn, als ik getuigenissen van lustige flikflooiers in damesbladen mag geloven.
BR> Op kantoor, op de sportclub of in de supermarkt: overal kan je het populaire virus ‘affaire’ oplopen.
Zo’n besmetting is blijkbaar waanzinnig spannend volgens de talloze patiënten. Spannend? Mij lijkt het vooral dramatisch en ik sleep liefst zo weinig mogelijk bagage aan drama mee in mijn sowieso al chaotisch bestaan. Ik wil niets liever dan gewoon slippertjesloos bejaard te worden met mijn vriend.
Hij met een kalende kop en ik met een coupe gris. Misschien ben ik een naïeve doos, maar ik acht mijn toekomstplan - zelfs na de wereldschokkende breuk tussen Johny en Janine - best haalbaar. Alleen geraak ik soms zo paranoïde van al die pijnlijke verhalen over ontrouw.
Alsof de duivelse dag waarop ik belazerd word vroeg of laat ook wel zal aanbreken: Ik kom onverwachts vroeger thuis van het werk en betrap hem (de smeerlap) met een ander (de del) in ONS bed. Huilend zoek ik vervolgens troost in de films over Bridget Jones, wier vetrolletjes ik moeiteloos aankweek omdat ik mijn miserie wil wegvreten. Maar eigenlijk leiden die extra kilo’s nog tot een veel zwaardere depressie en moet ik tonnen Prozac slikken. En dan. roep ik meteen een halt aan mijn ziekelijke fantasie. Jezus, ik mag er niet aan denken dat dit scenario ooit in scène wordt gezet.
Laat ik maar vertrouwen op de juiste mannenkeuzes die ik altijd maak. Nooit té good-looking en nooit té vlot met vrouwen. Ik klink als een vreselijk romantisch kalf, maar ik zweer je dat Nicole en Hugo nog lang en gelukkig zullen samenhokken. Anders snap ik het concept van de eeuwige liefde echt niet meer.