Snorkelen

Print
Als de temperatuur stijgt, verandert het straatbeeld. Open bloesjes, shorts, minirokjes, sandalen. Hoe warmer, hoe minder kleren om het lijf. En als je dan op een exotisch eiland vertoeft, wordt het nog luchtiger...
BR> Zo ben ik eens gaan voorlezen op de Nederlandse Antillen. Geef toe, het heeft wel iets: op werkvakantie naar Curaçao en Bonaire. Om 8 uur sta ik al voor de klas. Na de middag wordt er geen les gegeven wegens te hoge temperaturen. Tijd voor ontspanning dus. Een collega-auteur stelt voor om te gaan snorkelen. Met een boot zullen we naar de mooiste plekken langs de kust varen om daar te zwemmen en te snorkelen onder begeleiding van een gids.
Die middag schepen we in, samen met een groep Duitse toeristen. De zon brandt op het dek. Iedereen zit in short of badpak. Terwijl de schipper de boot bestuurt, krijgen wij een theorieles. De instructrice is een bloedmooie Antilliaanse vrouw. Haar huid is donker, haar buik strak en haar benen lang. Eens uit het zicht van de haven roept de schipper ons toe: ”It’s okay now. You can undress yourself”.
Wat? Begrijp ik dat goed? Of heb ik een slag van de zon? Vragend kijk ik naar mijn Nederlandse collega. Hij trekt zijn schouders op. In een handomdraai staan alle Duitsers, de schipper incluis, naakt op het dek te kronkelen. Ik schiet in de lach. ”Dit is een naaktboot”, fluister ik tegen mijn collega. ”We hebben ons ingeschreven voor een nudistenuitstap.” We doen alsof we al die naaktheid rond ons heel normaal vinden. Maar zelf houden we onze zwemkledij aan.
Intussen krult de bloedmooie instructrice zich in haar duikpak. Ik bewonder haar lenige lichaam.
”Why aren’t you naked?”, vraagt een Duitse toerist plotseling. Jeetje, moet ik mij ook nog eens verantwoorden?
Ik weet niet wat te zeggen en lach hem schaapachtig toe. Dan hoor ik de stem van de instructrice. Ze moet te lang in het water blijven, zegt ze.
Zonder pak zal ze kou vatten.
Oeps. De vraag was aan haar gesteld. Niet aan mij.