Happy birthday

Print
Ra ra ra. wat heb ik gemeen met RIP-rapper Tupac en RIP-komiek de Dunne (van de Dikke)? Mijn verjaardag! Nog exact zes dagen mag èn zal ik enthousiast uitroepen dat ik amper 25 lentes jong ben, maar vrijdag zing ik liever een ‘happy birthday to me’- toontje lager.
BR> Ik vind 26 absoluut geen pittig en jong klinkend getal, maar zit er binnenkort wel een jaar mee opgescheept.
Behalve als ik stiekem valsspeel en de volgende twaalf maanden krampachtig blijf uitkramen dat ik slechts één kwart eeuw oud ben. Dat is best een te overwegen optie waard, uiteraard. Hoe dan ook, voor het eerst in een trits 16 juni’ s komt de professionele drama queen in mij niet naar boven als één van mijn naasten mij dit jaar vergeet. Dat was vroeger wel anders. Toen herinnerde ik iedereen dagen, of ja weken, op voorhand dat mijn dag in zicht was. En heel vroeger hoopte ik dat Michel Follet me in zijn ochtendshow Jabbedabbedoe op Donna (waar is de tijd?) zou opbellen om me te feliciteren. Dat deed hij toen elke dag bij slaperige jarigen. Maar daarvoor moest iemand uit je omgeving een gele briefkaart (waar is de tijd?) opsturen. Het moest namelijk een complete verrassing zijn. Omdat ik wist dat mijn ouders er nooit spontaan aan zouden denken om mij langs de radio te ‘verrassen’, maande ik hen elk jaar zélf aan om een briefkaart te schrijven.
Tot vandaag weet ik eigenlijk niet of ze dat ooit gedaan hebben. In ieder geval heeft Michel nooit gebeld.
En zo heeft die man onbewust jarenlang een pruillip op mijn geboortedag veroorzaakt. Ondertussen heb ik dat trauma wel grotendeels verwerkt. Maar terug naar de orde van deze week waarin ik nog een boodschap heb voor familie en vrienden die toch van plan zijn om een aardigheid voor mij te kopen. Het is niet omdat ik dit jaar mijn verjaardag sober wil vieren, dat de cadeaus dat ook moeten zijn. Ik hou niet zo van de uitdrukking het gebaar telt.
Groeten van jouw materialistische columniste: nu nog slechts 25 jaar, maar goed op weg naar de 30.