Doe normaal!

Print
”Wil je alsjeblieft normaal doen als mijn vriendin komt?”
BR> Ik kijk Hannah verbaasd aan. ”Wat bedoel je?”
”Je moet niet gek doen, niet uitbundig lachen of zo.”
Wat krijgen we nu? Mijn dochter meent het.
”Doe ik dan zo...?”
”Stom”, zegt Hannah. ”Ja dus.” Ze knikt en gaat onverbiddelijk verder.
”En stel geen rare vragen, want dat doe je altijd.”
Ik hap naar adem. ”Nog iets?”
”Je hoeft niet per se grappig te zijn.”
Ik schrik. Misschien heeft Hannah gelijk en doe ik inderdaad vreemd als een van haar vriendinnen langskomt.
Maar wat doe ik dan juist verkeerd?
”Ben ik echt zo erg, Hannah?”
”Ja”, zegt ze serieus. ”Maar jij niet alleen. Papa ook.”
Oef, ik ben niet de enige. Mijn man is ook een probleem. ”Wat heeft hij dan gedaan?”, vraag ik geïnteresseerd.
”Toen hij me kwam halen op school, stond hij op de speelplaats te wachten. Kan je je dat voorstellen: midden op de speelplaats!”
”Ja, dat is onvergeeflijk”, zeg ik serieus.
”En toen ik hem zei dat niemand hem mocht zien, trok hij de kraag van zijn jas over zijn hoofd en bleef zo naast mij lopen.”
Ik schud mijn hoofd. ”Zoiets zou ìk nooit doen, Hannah, je kent mij.”
”Maar jij bent nog erger”, zegt ze.
”Jij doet kunstjes met de honden.”
”Nou en? Dat is toch plezant. Je vriendinnen vinden dat leuk.”
”Uit beleefdheid”, zegt Hannah.
”O.” Ik ben teleurgesteld. ”Ik dacht dat ze het echt leuk vonden.”
Plotseling komt Hannah’s vader de keuken in.
”Pap, straks komt mijn vriendin”, zegt Hannah. ”Wil jij alsjeblieft niet snurken als je een middagdutje doet.”
Haar vader kijkt haar verbaasd aan.
”Mag ik ademen, Hannah?” Hannah zucht en loopt naar de deur.
”Dank je wel, schat!”, roept haar vader haar nog na. ”Dank je wel, dat ik mag ademen als je vriendin komt.”