Oud?

Print
”Weet je wie ik vorige week gezien heb?”, vraagt één van mijn vriendinnen. Ze wacht even om de spanning erin te houden.
BR> Ik zit met twee vrouwen in een saunacomplex terwijl onze dochters thuis aan ‘t studeren zijn. En nee, we hebben absoluut geen schuldgevoel. We kennen elkaar al meer dan dertig jaar en laten ons van tijd tot tijd schandalig verwennen: een lichte lunch, een sauna, even zwemmen, een shiatsumassage, relaxen. En tussen de bedrijven door praten we bij. Roddelen hoort daar ook bij. Dat is immers gezond, schijnt het. Ook proberen we de humor van elke situatie in te zien. Een roddel over onze echtgenoten scoort meteen. Een komisch verhaal over een baas of een klant krijgt alle aandacht. En een vertrouwelijk detail over onszelf wordt natuurlijk gretig aanhoord.
Maar we vertellen ook wel eens droevige zaken: een ziekte van een vriend, de dood van een dierbare, ook dat hoort bij het leven. Na dertig jaar weten we dat we er zijn voor elkaar als het nodig is. Er smeult geen greintje venijn of jaloezie in onze relatie. We zijn gewoon drie vrouwen die elkaar graag zien. Dat kan niet anders dan vriendschap zijn.

”Nou? Wie denken jullie dat ik vorige week ontmoet heb?”, vraagt mijn vriendin weer. Terug dus naar die belangrijke vraag.
We hangen aan haar lippen.
”Wie? Zeg het!”
Ze roept triomfantelijk: ”Frank!”
Wij zijn in alle staten: ”Frank?! ‘t Is niet waar!”
Mijn vriendin knikt enthousiast.
”En”, vraag ik. ”Hoe zag hij eruit?”
Mijn vriendin wacht, kijkt rond en fluistert dan: ”Oud. Heel oud”.
Even is het stil en dan gieren we het uit, alsof we zelf nog pubers zijn. Eén moment geloven we dat de tijd op ons geen vat heeft. Ben je gek? Niet op ons, wel op Frank!