Geen aprilvis

Print

Sommigen zijn er heel goed in.

Anderen, zoals ik, weer niet: in het uithalen van een verdomd goede één aprilgrap. Ooit kreeg ik mijn vriendinnetjes van het zesde studiejaar zover dat we niet naar de klas gingen, maar dat we ons verstopten achter het raam zodat we de juf konden bespioneren, terwijl ze zich paniekerig afvroeg waar haar 11-jarige belhamels bleven.

Dat plan werd een flop, want de juf was helemaal niet in alle staten en begon op haar dooie gemak les te geven aan de vier schrikvogels die niet aan mijn plan wilden deelnemen.

Tot zover de eerste en laatste mop die ik in mijn jeugd heb uitgehaald. Ach ja, ieder zijn talent. Ik ben gewoon beter in het mij laten vangen door andermans al dan niet geniale grappen. Zo heb je me bijvoorbeeld altijd liggen met de klassieker: ‘Hey, mag ik drie zoenen van jou, ik ben jarig vandaag’. Na wat heen en weer gepalaver over welles-nietes, begint mijn naïeve ik dan maar volop te kussen. Om daarna als een complete randdebiel te worden uitgelachen door ooggetuigen. Je kunt me ook heel wat onzin op de mouw spelden. Zo deed mijn neef eens alsof ie de directeur van de VTM was en moest ik telefonisch een screentest doen voor het kinderprogramma Schuif Af. OK, ik was pas acht en ging er van uit dat iedereen met een mooie Maaslandse tongval gezegend was, maar toch. Klinkt het overtuigend genoeg? Dan heb je aan mij een gedroomd slachtoffer. Euh, tja, misschien dat ik vandaag na deze ontboezeming best binnenblijf, gèèn enkel telefoontje beantwoord en vooral de deur niet opendoe voor vrienden die een lolletje met mij bedisseld hebben.

Nee. Die pret gaat helaas niet door, want ik houd vanavond in mijn eentje een marathon humoristische dvd’s.
Dan kan ik eens luidop gieren met een trits Hollandse cabaretiers en uiteraard het leukste programma van dit moment: Little Britain.
Pas vanaf zondagochtend sta ik weer ter beschikking van ieder die dat wil. Tot dan.