Familie

Bomma was vorig weekend jarig. Mijn tante ook. En mijn nonkel ook. Dat is al jaren zo, dus elke eerste zondagmiddag van maart staat in het teken van kroketten, gebraad en zes taarten waarvan er minstens drie niet eens worden aangesneden wegens: te veel.

lspruyt

BR> Te veel jongeren ook, beschouwen die oerknusse onderonsjes als ellendige verplichtingen om de goede vrede te bewaren. Jammer. Ik ben net dol op familiereünies! Hoewel ik van te voren al kan opdreunen hoe zo’n bijeenkomst eruit zal zien. Eerst (vr)eten we: kleinkinderen met lief rechts van de tafel, kinderen in het midden en grootouders op kop. Tijdens die traditionele schranspartij trekt mijn papa steevast zijn grapjas aan die groot succes garandeert voor schunnigheden en andere moppen. Daarna verhuist iedereen van de tafel naar de zetel en is papa plots spoorloos. Totaal lam van al zijn grappen, ligt hij dan ergens te snurken (ach, hij is 54). Het zetelgedeelte vind ik trouwens wel altijd het gezelligst. Al jaar in, jaar uit bepaalt mijn bompa naar wat we kijken op de tv. Dat is ofwel een veldrit, een straatrit of een binnenrit. Allemaal op de fiets, welteverstaan. Het mannelijke gedeelte volgt die saaie beeldenvloed op de kilometer en acht het nodig om wielergoeroe Karl Vannieuwerkerken compleet te negeren en zelf de wedstrijd te becommentariëren. Het vrouwelijke gedeelte staart eveneens naar de ‘koers’, maar dan zonder enige spat interesse. Dat duurt totdat een tante plots het favoriete gespreksthema oprakelt: tv-programma’s. Daar raak je echt nooit over uitgepraat. Want hoe oneerlijk was het wel niet dat Evi Sterren op de Dansvloer moest verlaten en niet Gilles? En hoe irritant waren die dochters Leyers wel niet in Eurosong? En hoe spannend was de eerste aflevering van De Parelvissers. En hoe. Die praatjes slepen het feest verder de avond in en ineens merkt één iemand op dat het toch welletjes geweest is. Dat vindt de rest dan ook. Tijd om afscheid te nemen tot de volgende familiegelegenheid. In dit geval: Pasen. See ya!