Jeugdboekenweek

Vandaag, zaterdag, opent de Jeugdboekenweek met een groot kinderboekenfeest in Leuven. Er zijn nog plaatsen vrij, kom gerust langs, alles is gratis. Mijn dochter wil in elk geval niet meer mee. Ze voelt er zich te oud voor. Bovendien wil ze niet met haar moeder op stap. Natuurlijk niet, ze is een puber. ”Je hebt me zo dikwijls meegenomen naar het theater, naar de film of naar een museum en het heeft lekker niet geholpen”, zegt ze. Slik.

lspruyt

BR> Maar voor mij is de opening van de Jeugdboekenweek een soort nieuwjaar. Nieuw leesplezier, nieuwe ontmoetingen, nieuwe dingen uitproberen. Een vrolijke drukte, totaal anders dan de eenzame dagen aan mijn bureau. Trouwens, dat geldt voor heel de maand. Maart is de voorleesmaand. Er is geen tijd om te piekeren, ik moet op pad. Gedaan met lummelen achter de computer, gedaan met het beantwoorden van mails, gedaan met iets opzoeken via internet.

Vooruit, actie! De voorleesdata liggen vast. Ik sta dus vroeg op en sleur dag na dag mijn koffertje van school tot school. En ik doe er alles voor om elk kind in de ban te krijgen van mijn verhaal. ”Hoe oud bent u? Wat is uw beste boek? Is het allemaal echt gebeurd? Hoe komt u op ideeën?”

Het zijn altijd wel dezelfde vragen die kinderen mij stellen, maar dat stoort me niet. Ik ben er klaar voor.

Gisteren kwam ik afgepeigerd thuis na een week voorlezen. Ik nam de post door en vond een envelop met daarin een boekbespreking van Cheffie is de baas. Er zat ook een kaartje bij van een zekere Emma. Zij schrijft mij dat ze met de boekbespreking 14,5 op 15 punten behaalde. Ze heeft bovendien een prachtige afbeelding gemaakt van de drie teckels uit het boek. ”En jij krijgt nu ook die mooie kaart”, schrijft Emma.

Was ik moe? Nee toch.