Kwartsiet

DIEPENBEEK -

Op het gevaar af door kardinaal Joos als een seksueel geperverteerde te worden gestigmatiseerd (even terzijde; eigenaardig dat iemand z'n beklag doet over de verwerpelijke kledingdracht van extraverte homo's, terwijl ie zelf doorgaans in een jurk rondloopt), maar ik ben blijkbaar niet de enige: Sjoerd Claasen uit Borgloon is er ook eentje. Die kwam vorig weekend op een contactdag voor amateur-geologen aandragen met een tien kilo zware steen, die hijzelf voor een "oud-Keltisch vruchtbaarheidssymbool" hield. Een penis, zeg maar. Had ie een hele theorie rond en zo. Dat het iets met rituelen te maken had, en dat er wel meer dergelijke vondsten werden gedaan in zijn streek. Nu weten de gezonde Zuid-Limburgers over het algemeen heel wat af van de geneugten des levens, maar hier had Sjoerd (echt een naam om een tien kilo zware fallus in huis te hebben) toch ongelijk. Zijn vruchtbaarheidssymbool bleek na nader onderzoek niet meer te zijn dan een zoetwaterkwartsiet van ernstige afmetingen. Dat klinkt nog altijd heel apart, maar u en ik kennen dat als een ordinaire zandsteen. Stenen kloten, kortom.

jforier

"En de fallusvorm is wellicht louter aan het toeval toe te schrijven", aldus geoloog Roland Dreesen, die nuchter bleef bij zoveel aangeboden verharding. Aan het toeval, en aan de fantasie van de vinder, allicht. Ik probeer me dan ook voor te stellen hoe dat gaat, zo'n vondst. Man schopt een beetje achteloos tegen een grijs object in de buurt van zijn woning, graaft wat verder, en roept moeder de vrouw erbij: "Schat, hier ligt precies een dinges, allez, een ge-weet-wel. Van tien kilo. Wat gaan we daar mee doen?"

"Wat je maar wil, zolang hij maar niet op de schouw komt te liggen."

En zo komt een nochtans ernstig man met zijn foto in de krant. Eén vijfhonderdste van een seconde werk, maar goed voor jarenlang plezier op alle feesten en partijen in de familie Claasen.