IJdel

IJdelheid is een gave. Het ontheft luitjes van zorgen en dagelijkse beslommeringen, en ijdelheid zorgt er bovendien voor dat sommigen een heel klein beetje gelukkig zijn in hun diepste binnenste - weliswaar met in hun kielzog veel gefrons van wenkbrauwen, al zal dat de ijdele in kwestie een zorg wezen. Wanneer ijdelheid leidt tot iets ronduit belachelijks, dan wordt het problematisch. Zo ook bij ex-wielrenner Roger De Vlaeminck, die van ijdelheid steeds meer een lucratieve bezigheid weet te maken.

jforier

Roger is inmiddels 55, en daar kunnen we moeilijk iets tegen hebben. Zelf hoop ik ook ooit 55 te worden, en ik ben trouwens goed op weg. Maar de dag waarop dat leidt tot pocherig gedrag, dient men mij te waarschuwen. Roger werd echter door niemand gewaarschuwd, en de gevolgen zijn er dan ook naar: eerst een bijzonder haantjes-achtig interview in Humo, waarin de ex-prof bekend maakte ook tussen de lakens een groot verzet te verkiezen, zwaar in het bruisende nachtleven te duiken en daar ook de nodige scharrels weet op te doen. Tot daar aan toe. Jarenlang in het zadel zitten kan tot onrust in het kruis leiden, en iedereen beslist zelf wat ie daar mee doet. Maar toen kwam het probleem van de wijkende haargrens, een fenomeen dat bij mannen van 55 wel vaker voorkomt.

Gelukkig bestaat er in zulke gevallen iets als favoritisme. In Rogers geval was dat goed voor een behandeling door een Hasselts instituut dat in een wip 7.000 nieuwe haarwortels inplanteerde, en dat - let nu op - aan een fel verminderd tarief. Een kleine geste voor Roger, die als dank enkel een kleine persconferentie diende te beleggen waarin ie de voordelen van zulk een ingreep bewierookte. "Kost normaal gezien 14.000 euro, zoiets," aldus een stralende Roger, "maar dat heb ik er niet direct voor over".

IJdelheid gecombineerd met gierigheid is al helemaal gevaarlijk, vind ik dan. Het zorgt voor (ex-)idolen die uiteindelijk pas tevreden zijn wanneer ze her en der in de watten worden gelegd, gratis bankstellen en heelder nieuwe keukens aangeleverd krijgen, gratis wagen met gratis kilometers krijgen, gratis reizen en gratis eten. Enfin, een beetje zoals het er bij het gezin Pfaff aan toe gaat, zeg maar. Ik vraag me wel eens af of zo'n gratis bankstel ook gezellig zit. En of een bijna-gratis pluk haar 's ochtends toch ook weer als vanouds in je kam blijft haken.

Bij De Vlaeminck is er bovendien nog iets anders aan de hand: de man is volstrekt on-grappig. Niet dat dat verplicht is, maar je zou bij een ijdel mens (pas getrouwd met een jongere dame, net voorzien van een nieuwe bos haar, een fikse korting, etc.) wel een iets aangenamer trekje verwachten, een bepaalde luchtigheid. Niet zo bij Roger, die ijdelheid niet enkel combineert met zuinigheid, maar tevens met een soort diepgewortelde zurigheid. Al kan dat laatste met een kleine gelaatsbehandeling weggewerkt worden, uiteraard. Doen ze bijna gratis, naar het schijnt.