Vrouw op jacht

Print
Vorig weekend zat ik in de uitzending met acteur Herbert Flack. Met zijn diepe zwoele stem staat hij bekend als een vrouwenverleider, als een echte charmeur. Liefdesscènes met de mooiste Vlaamse actrices vallen hem in de schoot. Kortom, hij is een man van het vak en als hij over vrouwen praat, spits ik de oren.
«Vrouwen zijn echte jagers geworden», zei hij. «De tijd dat enkel de man op jacht ging is voorbij.»
Ik dacht aan die uitspraak toen ik begin deze week een oude vriendin ontmoette. Ik had via-via vernomen dat ze het echtelijk dak had verlaten en dat ze nu alleen woonde met haar dochtertje van zeven. «In de buurt van Bilzen zit ze.» Had men mij verteld. En dat bleek te kloppen bij onze toevallige ontmoeting op straat.
«Ja,» zei ze. «Ik was de discussie en het gezeur beu. Ik woon nu met mijn kind en voel het als een bevrijding.»
De zon scheen, we kozen voor een glaasje een terras uit en ik had absoluut geen zin in een depri-gesprek. Dus sloeg ik de scheiding maar meteen over.
«Met vakantie geweest?» wou ik weten.
«Op Mallorca,» zei ze vlug en haar gelaat werd een brede lach. «Met een paar vriendinnen meegegaan. Mijn dochtertje zat bij mijn ex, het is fantastisch meegevallen.» Haar pretoogjes verraadden haar.
«Wat is daar gebeurd op Mallorca?» vroeg ik nieuwsgierig.
«Die kelner op het strand!» genoot ze. «Een formidabele kerel. Pablo heet hij. Nachten mee beleefd, jongens toch. Hij sprak Spaans en een paar woorden Engels. We konden in feite helemaal niet met elkaar praten. Had ik plots een vakantielief zeg.»
«Goed en toen kwam je terug,» ging ik verder, want ik dacht dat het hoofdstuk was afgesloten.
«Wacht,» zei ze. «Dat was twee maanden geleden. Ik was dermate verliefd en hij ook, dat ik in augustus op mijn werk extra klussen heb gedaan om bij te verdienen. Ik wilde terug naar Mallorca en zo'n vlucht kost snel 200 euro.»
«Ben je dan opnieuw...?»
«Wat dacht je?» zei ze. «Ik ben voor vier dagen terug geweest. Zwoel, zwoel, zwoel, ik vind er geen ander woord voor. Weet je nu wat hij wil?»
«Trouwen?» probeerde ik.
«Hij wil naar hier komen. Neen, dat zie ik niet zitten. Want ik verdraag de eerste tijd geen man in mijn omgeving, maar ik zie wel iets in een langeafstandsrelatie.»
Ze dronk haar glas leeg en vertrok. Ik weet nu waar ze woont en waar ze elke dag alleen zit. Met een vent op 1.000 km. Maar ze zag er zeer content uit. Het is mevrouw die jaagt, anno 2002.