Levenswerk

Mocht u deze maand nog met vakantie vertrekken naar de kust (naar het schijnt is de regen daar van betere kwaliteit) en u rijdt via de expresweg Antwerpen-Knokke, dan wil ik uw aandacht vragen voor de wegenwerken in Wachtebeke. Ik stond daar vorige week in de file en er overviel mij een vorm van tevredenheid, omdat ik plots aan Lucien dacht.

jforier

Dat zit zo: Wachtebeke ligt links van de expresweg en het gehucht Langelede rechts. Van punt A kun je niet naar punt B, want de snelweg ligt letterlijk in de weg. De mensen van Langelede moeten een eind omrijden, via een kruispunt kilometers verderop, om naar het dorpscentrum te kunnen.

Ik ken de lokale situatie in detail, want ik heb vorig jaar Lucien ontmoet tijdens de kermis van Langelede. Ik had in de grote tent opgetreden en Lucien, de organisator, had achteraf enthousiast in de micro geroepen: 'Is hij zijn geld waard?' en een tent vol zatten had 'Joah' geroepen. Soms droom ik nog van die avond.

Achteraf zat ik bij hem in de 'gastenloge', een deftig woord voor de mobilhome die hij naast de tent in de wei had geplaatst. Iedereen moest daar passeren voor zijn centen. Eens de boter bij de vis, vroeg hij of ik nog wat wilde drinken.

«'t Is hier ambetant», zei hij. «We kunnen moeilijk naar Wachtebeke. Maar ik ga dat veranderen.»

Ik vroeg hem wat hij deed in het leven.

«Metser», zei hij. «Ik heb een klein bedrijf met twee man: een gast en ik. En ik ben hier ook nog schepen.»

«Van welke kleur?» wou ik weten.

«De blauwen», zei hij en hij schakelde meteen weer over op die snelweg, want die zat hem dwars. «We zouden een brug moeten krijgen. Of beter nog, de snelweg zou omhoog moeten, zodat wij gelijkvloers naar Wachtebeke kunnen.»

«Een snelweg verhogen? Makkelijk is dat niet», wierp ik op.

«Dat weet ik.» Zijn ogen begonnen te blinken. «Maar ik ken Verhofstadt en De Gucht, ha ja, die twee zitten ook in Oost-Vlaanderen, hé. Ik zie die mannen dikwijls op vergaderingen en die zullen intussen ook wel weten wie Lucien, de metser van Wachtebeke, is.»

Hij vroeg me of ik nog wat wilde. Ik knikte en met plezier gaf hij mij een flesje bier. We dronken het uit zonder glas, zoals op een bouwwerf.

«Het zou mijn levenswerk zijn, als we dát gereed zouden krijgen», zei hij tot afscheid. Hij oogde tevreden want hij had zijn hart gelucht.

Vorige week stond ik plots in de file: werken in Wachtebeke. De snelweg wordt inderdaad omhoog geleid, zodat er een weg onder door kan.

Ik hoop dat ze Lucien, als vakman, de eer gegund hebben om de eerste steen te leggen. Er zijn zo van die dagen, dat ik hou van dorpspolitiek.