De ex

Die zomerfestivalletjes op marktpleinen schieten overal als paddestoelen uit de grond. Ik steun het allemaal, want het geeft fatsoenlijk werk aan de meute Vlaamse artiesten. Maar wat je daar allemaal tegenkomt. Jongens, jongens.

jforier

Optredens van covergroepen, veel ballonnen, sfeer, drank. Toog en tombola, dat kun je je nog enigszins verwachten.

Maar die feestavonden lijken mij almaar meer trefpunten te worden van vrolijk gescheiden vrouwen. Ik ben eerder deze week op een laat uur op zo'n openluchtfeest terechtgekomen, moet u weten. Ik spreek altijd uit ondervinding, vooraleer ik hier iets durf neerschrijven.

Je ruikt tegenwoordig waar die festivals plaatsvinden, want een wolk parfum komt je tegemoet wanneer je je auto uitstapt.

Fris gewassen dames zijn overal in grote getale aanwezig, ik wil het graag toegeven. Jonge meisjes zijn er ook wel, maar die doen gewoon hun ding. Ze zijn nog op zoek naar de jongen van hun leven en letten vooral op trendy kapsels (haren naar voren gekamd), goede kledij en lekkere kauwgum in de mond. Very cool. De jeugd van Jim-TV en VT-4.

Ik heb het dus meer bepaald over die dames, die zich continu als interessante partij voordoen. Vrouwen, die het leven kennen, neem dat maar van hen aan. Op zomeravonden, met een zwoele temperatuur, best leuk gezelschap voor een man van mijn ouderdom.

Ik had eergisteren op een open plein nog een gesprek met een mij onbekende, doch op het eerste gezicht ervaren vrouw.

«U kent mijn ex-man, geloof ik», begon ze.

In die éne zin had ze meteen alles van haar leven verteld. Een naam volgde, maar ik kende de kerel niet. Geen erg, want de vrouw had niet anders verwacht. Haar tweede zin kon volgen:

«Ja, ik woon nu alleen.»

Voilà, ik was meteen waar ik zijn moest.

En een babbel ontstond. Rechtstaand, gedrumd tussen anderen, die met een half oor meeluisterden. Probleem is wel dat ik zelf in zulke situaties niet te veel mag drinken. Je kunt je immers niet permitteren om naar het toilet te gaan, want bij terugkeer staat er gegarandeerd een andere vent met haar te praten, zo eentje die het gesprek achter zijn rug aandachtig heeft gevolgd en die misschien wél zal doen alsof hij haar ex-man kent.

Ik had het aan de hand. Kwam terug van plaspauze, zag dat ze meteen ander gezelschap had. Ze wuifde nog even van: 'Straks drinken we er nog een' en verzeilde dan maar in een groepje van drie dames, waarvan er één zich na enkele minuten liet ontvallen zei dat ik haar ex waarschijnlijk... u raadt het al.

Vrouwen zijn veel eerlijker, vind ik. Ik heb op dat plein mannen bezig gehoord, van wie ik weet dat ze gelukkig gehuwd zijn en schoolgaande kinderen hebben met een goed rapport, die zich niet geneerden om te melden dat ook zij op het punt staan om alleen te gaan wonen.

«Hoe heb jij je appartementje ingericht? En in welke straat ligt het precies?» heb ik zo'n sluwe vos vorige woensdag horen vragen, daarbij zichzelf uitnodigend een kijkje te komen nemen.

Wij mannen zijn smoesjesmakers, maar dat is al lang geen nieuws meer.