Zeggen waar het op staat

Print
Zeggen waar het op staat

Zeggen waar het op staat

De verkiezingen van 25 mei zijn een strijd van alle partijen tegen N-VA. Logisch.N-VA is bijna eens zo groot als CD&V, sp.a en Open Vld. Willen de drie traditionele partijen enig soortelijk gewicht winnen, dan moeten ze de verkiezingen van 25 mei winnen. Dat kan enkel door stemmen bij N-VA weg te halen en dus wordt er op N-VA geschoten. Het sociaaleconomisch programma van de N-VA is een nieuw wapen in handen van de politieke tegenstrevers. De N-VA stelt zich immers erg kwetsbaar op.

Om de overheidsfinanciën te saneren en onze economie te versterken, zullen de komende regeringen naast het heffen van nieuwe belastingen ook fors moeten besparen. Alle partijen geven dat volmondig toe en schuiven in hun sociaaleconomische programma’s ook streefcijfers naar voren. Open Vld is de kampioen met 16 miljard euro besparingen op jaarbasis tegen 2019, sp.a de antipode met 4,6 miljard. CD&V (9,9 miljard) en N-VA (12,1 miljard) zitten daar tussenin. Maar van alle partijen geeft enkel en alleen de N-VA heel concreet aan waar ze wil besparen, wat die partij dus erg kwetsbaar maakt omdat het de andere partijen toelaat om te schieten op die maatregelen. Of dat een wijze politieke strategie is, weten we zondagavond 25 mei.

Het is een risico. Bij Open Vld kunnen ze daarvan meespreken. Al is het wel zo dat Open Vld toen de sociale zekerheid grondig in vraag stelde om de overheidsfinanciën te saneren, iets waar de N-VA zich voor hoedt. Anderzijds is het zo dat ook de burger zich bewust is dat er iets moet gebeuren. In feite staan we voor een tweede operatie Dehaene. In de jaren negentig saneerde de regering Dehaene-Tobback de overheidsfinanciën om te kunnen toetreden tot de Europese monetaire unie. Dat gebeurde met besparingen, nieuwe belastingen, de bevriezing van de belastingschalen waardoor men elk jaar automatisch meer belastingen moet betalen en indexsprongen. Het lukte en onze economie fleurde op.

Dat is nu opnieuw nodig. De jobs die er nu nog bijkomen, zijn door de overheid (mee) gesubsidieerde jobs. Dat is op termijn niet houdbaar. Er moeten opnieuw meer jobs in de privé bijkomen. Onze economische motor moet groot genoeg blijven zodat er ook voldoende basis blijft die men kan belasten. Pas daarna kan er gedacht worden aan nog meer herverdeling. In het tegengestelde geval zal er steeds minder te herverdelen zijn. Wie nu de bevolking wijsmaakt dat we onze overheidsfinanciën kunnen saneren en onze economie kunnen versterken zonder pijnlijke maatregelen, maakt de bevolking blaasjes wijs en legt een hypotheek op de sociale zekerheid.

Eric Donckier