slangen op maandag

Tot weerziens

Print
Tot weerziens

Tot weerziens

Op Aswoensdag kom je mensen tegen met een askruisje op het voorhoofd, afhankelijk van de priester in kwestie een uitgebalanceerd gedesignd kruis of een vuile veeg. Wie zo’n askruisje op zijn hoofd heeft geeft een duidelijk signaal, namelijk ‘ik ben een gelovig mens’.

De helft van alle inwoners van Vlaanderen omschrijft zich als rooms-katholiek. Hoeveel van die 2,3 miljoen volwassen gelovigen bent u tegengekomen met zo’n askruisje? Niet zoveel, want we lopen almaar minder graag te koop met onze overtuiging. Sinds vorige week bekend werd dat ik bij de volgende verkiezingen de Vlaamse lijst van Open Vld zal duwen heb ik ook zo’n kruisje op mijn voorhoofd. Maar dan een blauw. De vorm mag u er zelf bij verzinnen.

Wij Vlamingen hebben niet meer de gewoonte om met onze politieke overtuiging te koop te lopen. Vroeger wel, want je omgeving bepaalde voor een groot stuk hoe je stemde. En als je omgeving dezelfde overtuiging had dan gaf dat wel een geborgen gevoel. Nu we ontvoogde burgers zijn gaan we vaker om met mensen die in geloof en politieke overtuiging verschillend zijn van onszelf.

We voelen ons nog steeds ongemakkelijk om met vrienden, familie of kennissen te praten over dingen die tot discussie kunnen leiden, want discussie klinkt voor ons zo snel als ruzie. Amerikanen zijn daar heel anders in. Het eerste wat een Amerikaan je vertelt is voor wie hij zal stemmen en het tweede hoeveel hij verdient. Al kan die volgorde al eens wijzigen.

Eigenlijk stuit ons politiek systeem ons wat tegen de borst omdat het ons verplicht om eendimensionale wezens te zijn. We moeten voor één politiek etiket kiezen terwijl je daarnaast zowel Vlaming én Belg én Europeaan én Limburger kan zijn en zowel van de Rolling Stones als The Beatles kan houden. Als je de militante kiezer buiten beschouwing laat blijkt uit onderzoek dat we ons kunnen voorstellen om voor drie partijen te stemmen. Liefst van al zouden we onze stemmen wat verspreiden over die verschillende partijen. Als zoiets ooit zou kunnen zou dat wel eens bijzondere resultaten kunnen opleveren. Resultaten die misschien beter stroken met hoe we ons écht voelen.

Vandaag neem ik als columnist van uw krant afscheid tot na de verkiezingen. Ik ga het wekelijkse contact missen, maar in de periode voor de verkiezingen leggen media zich een ‘sperperiode’ op, wat betekent dat mensen die kandidaat zijn bij de verkiezingen enkel nog in berichtgeving mogen. Vreemd gebruik eigenlijk, want stel je voor dat in de weken voor het autosalon je geen auto’s meer zou mogen zien buiten de garage of dat programma’s die een televisiester kunnen winnen voor de uitreiking niet meer op de buis mogen? Maar politiek is dan ook een vreemd ding. We zien mekaar terug op maandag 26 mei.

Noël Slangen