Het Limburggevoel

Twee dagen Washington DC, in het gezelschap van 150 lezers. Een piloot die een Maaseiks welkom uitspreekt, een crew die Marina laat horen, Het Belang van Limburg banners en een verdacht hechte groep, zo na twee dagen. Het gesprek komt als vanzelf op dat ongrijpbare, een beetje onbegrijpelijke fenomeen: het Limburggevoel.

mceulemans

Mensen buiten onze gouw kijken er met verwondering naar, soms een beetje lacherig, altijd met wat weemoed. Het is een soort code, onuitgesproken en altijd aanwezig. doorheen alle lagen van de bevolking. Datzelfde Limburggevoel gaf eerste piloot Benno Beenders de inspiratie om een crew samen te stellen, die volledig bestaat uit provinciegenoten. Voor de gezelligheid en de jovialiteit, maar ook uit trots. Gedaan met dat underdoggedrag, weg met die valse bescheidenheid: Hier zijn de Limburgers. Zoiets.

Wanneer je daar over doordenkt, dan is het best wel mooi, zo’n Limburggevoel. Het zorgt ervoor dat je een soort spontane solidariteit met je medeburger krijgt. Voor het beleid, en bij uitbreiding voor de ondernemers in onze provincie, kan dat een godsgeschenk zijn. Mensen zijn hier, meer dan waar ook in Vlaanderen, bereid om samen aan een kar te trekken. Om mee na te denken, en te ploeteren door moeilijke tijden. Je moet dat alleen maar op de juiste manier weten te gebruiken.

Want zo’n Limburggevoel werkt natuurlijk allen maar wanneer het niet gelijkstaat met navelstaren. En laat net daar het schoentje regelmatig knellen. Niks mis met vlaai en Loonse stroop, met gezellig en kleinschaligheid. Maar dat mag er niet voor zorgen dat we de ramen en deuren naar de wereld sluiten. Het mag niet synoniem zijn voor een Calimero-syndroom: ik is klein en jij is groot, u weet wel.

Integendeel. Dat Limburggevoel moet er juist voor zorgen dat we sterker staan. Het moet onze honger naar nieuws en onze goesting om buiten de lijntjes te durven kleuren net groter maken. Vooral jonge mensen zijn het hartgrondig beu om te merken dat onze naam misbruikt wordt om zich te wentelen in zelfbeklag en passiviteit.

Zoals Greet De Keyser het gisteren nog formuleerde in deze krant: Limburg is lang niet meer de oubollige provincie, waar alles wat trager verloopt. Je komt naar hier om nieuwe dingen te ontdekken. Op elk vlak.

Ja, de uitdagingen zijn groot. Dat zijn ze elders ook, leest u ons verslag uit Washington er maar op na. Maar als de trip naar de hoofdstad van de VS één ding heeft opgeleverd, dan is het wel het besef dat wij een extra troef hebben. Inderdaad, dat Limburggevoel. En de wetenschap dat zoiets alleen maar lukt wanneer we tegelijk wereldburger blijven, en buiten de grenzen durven te kijken.

Indra Dewitte