Samen voor de spiegel?

In een meer dan emotionele opiniebijdrage in De Standaard vraagt Vlaams Parlementslid en gewezen minister Fientje Moerman (Open Vld) meer respect voor het werk van de politici. Ze richt zich daarbij uitdrukkelijk tot de journalisten.

tmas

Volgens Moermans zijn journalisten, maar ook politicologen en publiciteitsmensen, te veel bezig met de waan van de dag. Daarbij gaat het quasi nooit over het beleid en bijna altijd over zaken in de marge, over akkefietjes, over persoonlijke futiliteiten en over opgeklopte ruzies tussen politici terwijl het veelal slechts gaat om democratische meningsverschillen. Met als gevolg dat politici, en dus ook Fientje Moerman, constant in angst leven voor wat er ’s morgens weer allemaal in de kranten zal staan.

De opiniebijdrage kwam gisteren uit de lucht gevallen, zonder onmiddellijke aanleiding. Misschien heeft het iets te maken met de lijstvorming in Oost-Vlaanderen met meer kandidaten dan verkiesbare plaatsen voor Open Vld. En de angst van Fientje Moerman voor die lijstvorming. Maar dit is, toegegeven, opnieuw een journalistieke interpretatie waar de voormalige minister een hekel aan heeft.

Bovendien, Fientje Moerman heeft niet helemaal ongelijk. Wij journalisten moeten durven toegeven dat ook wij wel eens in de fout gaan. De recente berichtgeving over de gratieverlening door koning Filip is daar een voorbeeld van. Aanvankelijk heette het dat hij gratie had verleend aan doodrijders en dat dit een klap was in het gezicht van ouders die een kind in het verkeer verloren. Achteraf bleek daar niets van aan te zijn.

Fientje Moerman heeft een punt. Maar wil ze tot een betere relatie tussen journalisten en politici komen, dan moet ze ook de hand in eigen boezem steken of althans in die van de politici als beroepsgroep. Journalisten schrijven uiteindelijk vooral over hetgene dat ze zien en horen. Dat is niet altijd even fraai.

De nestbevuiling binnen de politiek is groot. Politici rekenen vaak met elkaar af, soms ook in eigen partij. Ze staan graag in de “boekskes” die ze vervolgens verfoeien wanneer het niet goed uitkomt. Ze bezondigen zich al te vaak aan aankondigingspolitiek. Ze wekken te vaak de indruk dat ze alles kunnen oplossen en worden daarop afgerekend wanneer ze niet slagen. Ze doen verkiezingsbeloftes waarvan ze zelf weten dat ze die niet waar kunnen maken. Ze lekken en ze spinnen. Ze voelen zich als magneten aangetrokken door televisiecamera’s.

Misschien moeten journalisten en politici maar eens samen voor de spiegel gaan staan en zich in vraag stellen. Al vrezen we dat daar van nu tot de verkiezingen van volgend jaar geen tijd voor zal zijn.

Eric Donckier

Meer over Fientje Moerman