"Geen spijt van vijf mooiste jaren in mijn leven"

Print

Geen spijt van vijf mooiste jaren in mijn leven

Ex-wielrenner Michael Rasmussen stelde maandag op de Boekenbeurs in Antwerpen zijn autobiografie annex publieke bekentenis ‘Gele Koorts’ voor aan het Belgische publiek. “Hopelijk draag ik met dit boek een klein beetje bij tot een ‘schonere’ wielersport”, reveleerde de nog steeds uiterst dunne Deense dopingzondaar vooraleer hij aan het signeren sloeg.

Op 25 juli 2007 om 17.21u eindigde de wielercarrière van Michael Chicken Rasmussen. De Deen werd er vier dagen voor Parijs, met het geel om de lenden, uit de Tour geknikkerd én op staande voet ontslagen door zijn eigen ploeg, Rabobank. De reden: Rasmussen had gelogen over zijn whereabouts en meerdere dopingcontroles gemist. Die beslissing van ploegleider Theo de Rooij duwde hem meteen in een diepe depressie.

“Ik kwam terecht in de langste en donkerste nacht van mijn leven”, reconstrueert Rasmussen, terwijl hij opnieuw kippenvel op de armen krijgt (toont ons zijn ontblote onderarm). “Gedurende twaalf uur dacht ik er driemaal aan om zelfmoord te plegen. Waarschijnlijk was ik gewoonweg niet moedig genoeg op dat moment. Bovendien flitsten er zo nu en dan ook rationele zaken door mijn hoofd. Dat ik vader en echtgenoot was bijvoorbeeld.”

Verteerd door spijt wordt Rasmussen niet. “Ik heb er spijt van dat ik mijn familie erbij heb betrokken. En dat ik mensen doping heb laten transporteren voor mij. Maar ik heb er géén spijt van dat ik doping heb gebruikt. Ik kan geen spijt hebben van de vijf mooiste jaren van mijn leven.”

“Een van de redenen om dit boek te voltooien, was om de hypocrisie binnen de wielrennerij aan te pakken. Omdat ik vind dat renners niet altijd de zondebok moeten zijn. Zelf ben ik nog steeds voor de helft eigenaar van wielerploeg Christina Watches. Eens deze zaak overwaait, heb ik de ambitie om die ploeg uit te bouwen tot een topploeg die goed is voor Tourdeelname. Ja, ze zijn nog niet van me af. Schitteren in de Tour is nog steeds mijn grootste ambitie.”

Er is dus weer hoop… “Zeker. Vooral nu Pat Mc Quaid van zijn troon gestoten is. Het is een goeie zaak dat hij weg is als UCI-voorzitter. Hij is veel te lang de baas geweest en heeft veel te veel dopingzaken in de doofpot gestoken.”

Rob Rodiers
Foto's Sarah Van den Elsken