Celebs

"De expliciete seksscènes schrokken me niet af"

Print

Betogende crewleden, bits heen-en-weergescheld, getuigenissen over een "vreselijke" draaiperiode en een dictatoriale regisseur... Er hangt een bewogen sfeertje rond 'La Vie d'Adèle', Abdellatif Kechiches meesterlijke kroniek van een passionele lesbische relatie, die in Cannes terecht de Gouden Palm opstreek.

Toen wij op het festival met hoofdrolspeelster en superrevelatie Adèle Exarchopoulos (19) spraken, was er echter nog geen vuiltje aan de lucht. En maar goed ook: zo konden we ten minste focussen op het magistrale acteerwerk, de oprechte emoties en de stomende seksscènes. We zullen maar niet rond de pot draaien: lang geleden dat seks nog zo expliciet in beeld werd gebracht in een niet-pornofilm.

We zien je tien minuten lang vrijen met Léa Seydoux, en veel faken komt daar niet bij kijken, leek me.

Adèle Exarchopoulos: "Niet alles was 100% echt natuurlijk. We hebben niet écht seks met elkaar gehad. Maar op het scherm komt het inderdaad bijzonder overtuigend over. Zelfs ík begon te twijfelen toen ik het resultaat zag: 'Hebben we nu echt met elkaar gevreeën?' (lacht) Maar er zijn natuurlijk bepaalde trucjes en hulpstukken om direct contact te vermijden. Die ga ik niet verklappen, want cinema mag toch een beetje van zijn geheimzinnigheid behouden, niet?"

Kon je al aan het scenario aflezen dat er zo weinig aan de verbeelding zou worden overgelaten?

"Dat had Abdel me op voorhand wel duidelijk gemaakt. Hij zei: 'We gaan een film over liefde maken, en daar hoort seks bij. Die wil ik tonen, niet suggereren.' Maar dat heeft me niet afgeschrikt. Ik wilde deze rol koste wat het kost, ik heb er niet bij stilgestaan wat ik allemaal zou moeten doen. Alleen vlak voor we de eerste seksscène gingen opnemen, werd ik even bang. De eerste aanrakingen met Léa waren vreemd, als in een droom. We zaten de hele tijd te giechelen van schaamte. Maar na een take of drie zet je je daarover, laat je alles los en smijt je je blindelings. We spraken op voorhand niet af wat we juist bij elkaar zouden doen, we lieten gewoon ons lichaam spreken."

Waarom was het zo belangrijk om seks te tonen, en niet te suggereren?

"Omdat seks perfect de organische band tussen Emma en Adèle illustreert. Als Emma Adèle aanraakt, geeft dat haar sensaties en gevoelens die ze nooit eerder heeft gehad. De seks dient het verhaal, er is niets gratuit aan. Daarom heb ik ook nooit getwijfeld."

Maar de pikante scènes waren misschien wel kinderspel in vergelijking met sommige emotionele uitbarstingen in de film.

"Ja, en zeker in vergelijking met de scènes waarin ik moet eten. Serieus! Op een bepaald moment zit Adèle een broodje keb­ab te eten. Maar Abdel kan scènes eindeloos blijven hernemen, soms wel tot hon­derd keer op een dag. Met als gevolg dat ik vroeg in de ochtend tien broodjes kebab heb moeten verorberen. (lacht) Of de scène waar Adèle haar verjaardag viert: toen heb ik van tien uur 's ochtends tot tien uur 's avonds zitten eten en drinken, in de volle zon bovendien. Na een tijd begon ik me misselijk te voelen en moest ik overgeven. Maar Abdel zei: 'Wacht even! Dat gaan we filmen!' Ik kon uiteraard niet wachten, maar tegen de tijd dat ik boven de toiletpot hing, was de cameraman al op post om alles vast te leggen. En die scène heeft de film niet eens gehaald! (lacht)"

Kechiche zei trouwens ook dat het de manier was waarop je at, die hem overtuigd heeft dat jij geknipt was voor de hoofdrol.

"Ja, toen het nog niet zeker was dat ik de rol had, belde hij me soms op om iets te gaan drinken. Dan zei hij de hele tijd niets, en zat hij gewoon maar naar mij te kijken. Abdel houdt van allerlei vreemde details, dingen waar je zelf nooit over zou nadenken. Hij houdt bijvoorbeeld van achterwerken: 'omdat we er de hele dag op zitten', zegt hij. En hij ziet ook graag mensen die elkaar slaan, dat zal je wel gemerkt hebben in deze film. (lacht)"

Terwijl 'La Vie d'Adèle' in Cannes wordt voorgesteld, is Frankrijk in de ban van 'La manif pour tous', een collectief dat massale betogingen organiseert tegen het homohuwelijk. Is het een politiek statement dat homoseksualiteit in de film niet eens als een issue wordt behandeld, maar gewoon dient als onderdeel van een love story?

"Het gaat inderdaad niet over homoseksualiteit. Het is niet het verhaal van een meisje dat ontdekt dat ze van vrouwen en borsten houdt. Ze wordt gewoon smoorverliefd op een persoon, toevallig een meisje. Een persoon die haar leven voor altijd verandert. Dat is wat telt. In die zin predikt de film tolerantie. En dat is nodig, dat hebben we zelf aan den lijve ondervonden. Toen we bijvoorbeeld een scène opnamen in de metro, waar Léa en ik gewoon zitten zoenen - zoals ook heterokoppels dat wel eens doen - konden we onze oren niet geloven. Gelach, maar ook beledigingen en zelfs bedreigingen van voorbijgangers: 'Vuile hoeren, jullie verdienen het om te sterven!' Absurd. Iedereen is vrij om te houden van wie hij wil en te vrijen met wie hij wil."

LT / Metro / Photo News


La Vie d'Adèle

REGIE: Adellaftif Kechiche

CAST: Léa Seydoux, Adèle Exarchopoulos, Salim Kechiouche

VERHAAL: Adèle (Exarchopoulos), een meisje uit de arbeidersklasse, wordt smoorverliefd arbeidersklasse, wordt smoorverliefd op de kunstzinnige Emma (Seydoux) die opgroeide in een bourgeoismilieu. Het is de grote liefde, maar de klassenverschillen beginnen de geliefden parten te spelen.

PLUS: Exarchopoulos en Seydoux geven echt alles in de Gouden Palm-winnaar van dit jaar. Daardoor geloof je van bij het begin in de mooi geschetste personages, wordt het drama zeer sterk - ongeacht het zeer eenvoudige verhaal - en heb je geen enkel probleem met de filmduur van 179 minuten.

MIN: De zeer lange seksscène van de film is een beetje op het randje van de exploitatie, maar ze werkt binnen de context van de film.

Wat kunnen wij soms genieten van ingewikkelde camerakunstjes, complexe montage-effecten en ander audiovisueel machtsvertoon. Maar misschien vinden we het tegenovergestelde nog wel indrukwekkender: films die ons doen vergeten dat er een camera hangt tussen ons en de personages, alsof we samen met hen aan tafel zitten en mee met hen in bed liggen. Zoals in 'La Vie d'Adèle', een feestmaal van oprechte emoties en rauw realisme. Regisseur-scenarist Abdellatif Kechiche ('La Graine et le mulet') kreeg voor zijn lesbische liefdesdrama terecht de Gouden Palm, maar moest die nog terechter delen met zijn hoofdrolspeelsters Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos.

Slaand, zoenend, likkend, zuigend, duwend, trekkend, huilend, lachend en roepend leggen ze allebei hun ziel op tafel. Nooit eerder zagen we op het grote scherm zo overtuigend verliefdheid bloeien en weer verwelken. Dat het hier twee vrouwen zijn die elkaar beminnen, is bijna bijzaak. Homoseksualiteit is in deze film geen issue. 'La Vie d'Adèle' zal wellicht vooral vanwege zijn expliciete vrijscènes herinnerd worden, maar wat ons betreft is het het totaalpakket dat deze film zo memorabel maakt. Als dat dan drie uur duurt in plaats van de gebruikelijke twee of anderhalf, zeggen wij alleen maar: hoera!

Lees ook:
Carmen Pfaff woedend op Jeff Hoeyberghs
Prins Laurent flirt met modeontwerpster
Deze herfsttrends mag je niet missen

Niet te missen