thumbnail: null
thumbnail: null

Pukkelpop gewekt door gitaargeweld

Na een vrij gezapige namiddag wisten in de vooravond enkele interessante bands de Pukkelpopweide toch goed wakker te krijgen met heel wat gitaargeweld. Vooral de Deftones lieten, in tegenstelling tot Limp Bizkit enkele jaren geleden, zien dat ze met hun nu-metal nog steeds jongeren kunnen laten springen. Miles Kanes britpop hield dat jaren 90-sfeertje nog even hoog, terwijl op het hoofdpodium de teen punkers van Fall Out Boy vooral (jonge) meisjes de lucht in lieten gaan.

fvranckx

In de categorie 'hoe kom je er in vredesnaam op': Badbadnotgood, een band met drie piepjonge maar virtuoze muzikanten, die met enkel basgitaar, drum en piano dubstep-, elektro- en hiphopnummers coveren. Het resultaat is een opzwepende potpourri van freejazz, mathrock en sludge, die bijzonder fris rook. Aan die covers geven die snaken een bijzonder eigenwijze draai. Meer dan eens herkenden we de song pas na meer dan twee minuten. Toegegeven: Badbadnotgood lijkt een snoepje voor gevorderde muziekfreaks, maar bij hun cover van het TNGHT-project van Hudson Mohawke en Lunice stond zowaar de halve tent te shaken op de opzwepende dubsteptonen.

Deftones is een van die weinige bands die er in geslaagd is een leven op te bouwen na de nu metal-hype van eind jaren 90. Terwijl soortgenoten zoals Limp Bizkit enkel nog als nostalgie-act op festivals geboekt worden, kan Deftones met opgeheven hoofd tussen het jonge geweld van vandaag staan. Tot zover de theorie, want bij hun passage op Pukkelpop viel wel érg hard op dat de sfeer er pas echt in kwam wanneer de band begon te plukken uit ouder werk. Toch hing er op bepaalde momenten magie in de lucht, zoals wanneer frontman Chino Moreno -is die dik geworden, zeg - een prachtige doorleefde versie van Change (in the house of flies) opdroeg aan ex-bassist Chi Cheng, die dit jaar overleed.

Ja hoor: met wilde gebaren maakte Fall Out Boy ons bij de start duidelijk dat er ernst op het programma stond, en dat er geklauwd zou worden naar iedereen die de door hun opgediste soep niet tot de laatste druppel zou opeten. Het bleef echter bij een waarschuwing: hun op grote stadions afgestemde, overgemanicuurde punkpop leek werkelijk nergens naar en halverwege de set hadden we al minstens drie keer gehoopt dat de stroom zou uitvallen, of dat ze hun nog resterende songs als mime-act zouden afwerken.

Phosphorescent is een artiest die meedere horizonten opzoekt: pop, country, singer-songwriter... Houden we van. Maar vooral: live gaf ie zijn nummers een heel solide, stevige afwerking mee. Ideaal voor op een festivalweide. Reken daarbij het zichtbare speelplezier en de duidelijk ontspannen vibe en we spreken van een van de beste optredens van de dag.

U wilde nog graag een hoogtepunt? Miles Kane, voorman van Arctic Monkeys en The Last Shadow Puppets, haalde zijn vuilste gitaar van stal, en plaatste eigenhandig de punten op de desbetreffende i's waar het om rocken ging. Vanaf opener 'Taking Over' gingen de VU-meters genadeloos in het rood. Hoogtepunten: 'Rearrange', 'Darkness' en het nieuwe 'Don't Forget Who You Are'.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.

FiVR/WVA, foto's JoDW/RL

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer