Seks & Relaties

Tips voor een goede communicatie met je kinderen

Print

Tips voor een goede communicatie met je kinderen

De perfecte moeder? Bestaat niet. Als je dat niet gelooft voor je kinderen hebt, dan dringt het maar al te snel door van zodra dat verandert. Maar kan je jezelf verbeteren? Natuurlijk. Je kan de moeilijke momenten beter leren beheersen en grenzen stellen, zonder daarom te straffen of te schreeuwen. Twee Amerikaanse moeders, Adele Faber en Elaine Mazlish, creëerden een methode om efficiënt met je kinderen te communiceren, 'How to talk so kids will listen'. Wij luisteren.

"Als ouders willen we dat alles simpel is. Maar je kind overtuigen om in bad te gaan is niet eenvoudig. Soms volstaat het om gewoon anders te communiceren. Door bijvoorbeeld te vragen: 'Wil je je bad met of zonder schuim?' of 'Speel je vanavond liever met je dinosaurussen of met je haaien in bad?'", legt Joanna Faber uit. Zij is de dochter van een van de schrijfsters, Adele Faber.

"Geen waarschuwing, dreigement of sarcasme. Gewoon je kind een keuze geven", voegt Elaine Mazlish toe. Want als het kind kan kiezen, verandert alles. Het betekent dan dat het bestaat, als (mini)persoon. Adele Faber en Elaine Mazlish ontdekten nog heel wat andere dingen. Ze stelden zich vragen over hoe ze de kwaliteit van hun uitwisselingen met hun kinderen konden verbeteren.

Met de steun van psycholoog Haim Ginott experimenteerden ze in hun gezin volop met al hun ideeën. En omdat die aanpak zo'n succes was, hebben ze er een methode uit gedistilleerd: 'How to talk so kids will listen. And listen so kids will talk'. De Faber&Mazlish-methode is beschikbaar in boekvorm en als workshop, en overtuigt steeds meer ouders die op zoek zijn naar nieuwe opvoedingswijzen. De workshops kan je intussen ook in België volgen. Vanessa Thonnard organiseert ze in de regio van Doornik.

Worden alle mama's op een dag uit het veld geslagen door het gedrag van hun kind?

Vanessa Thonnard: "Ja, continu eigenlijk. Met een kind kan je nooit op je lauweren rusten en denken: 'Ziezo, zijn opvoeding zit erop.' Een kind opvoeden betekent jezelf elke dag opnieuw in vraag stellen. Zijn behoeften evolueren onophoudelijk naarmate hij ouder wordt. Dat wordt al duidelijk vanaf de eerste levensweken, want het ritme van een baby verandert heel snel. Je moet je constant afvragen wat het kind nodig heeft en wat zijn huilbuien betekenen."

"Er zijn natuurlijk ook stabielere periodes, waarin bepaalde zaken goed gaan, het bedritueel bijvoorbeeld. Maar op een gegeven moment verandert ook dat en moet je weer iets anders verzinnen. Eigenlijk moet je elke keer opnieuw een broos evenwicht in stand proberen te houden. En dat lukt alleen maar als je jezelf voortdurend in vraag stelt."

Bepaalde emoties bij kinderen zijn moeilijk in de hand te houden. Woede bijvoorbeeld. Tegelijkertijd moet jij als ouder je eigen emoties de baas blijven.

"Voor ouders is het altijd moeilijk om zo'n delicate situatie te beheersen. Want vaak reageren ze in functie van wat ze zelf hebben ervaren als kind. Als hun emoties toen slecht werden opgevangen, bestaat de kans dat ze nu als ouder dezelfde fout maken. Terwijl het net de bedoeling is te reageren op de emoties en gevoelens van je kind op het moment dat ze de kop opsteken. Maar dat betekent niet dat je gedrag zomaar moet aanvaarden."

"Blijven luisteren betekent niet dat je laks moet worden. Als je kind in woede uitbarst in een winkel, kan je bijvoorbeeld zeggen: 'Ik begrijp dat je dit spelletje heel graag wilt', zonder het daarom ook te kopen. De fase van luisteren en zijn gevoelens erkennen, is een eerste stap in de richting van een uitleg. Het is de basis van empathie: begrijpen wat de ander zegt zonder daarom akkoord te zijn."

Hoe kan je een kind regels en grenzen laten respecteren zonder te schreeuwen of te straffen?

"Roepen heeft geen zin, en ouders beseffen dat maar al te goed. Het dient alleen maar om hun eigen onaangename emoties, zoals woede, frustratie en angst, te ventileren. Als ouder is het gemakkelijker een grens te stellen als je de moeite neemt eerst naar je kind te luisteren en zijn gevoelens te erkennen. Dan kan je achteraf een uitleg geven. Op die manier krijgt een grens die je stelt een echte betekenis voor je kind, en is het niet louter een willekeurig order dat het nog meer van streek zal brengen."

"En soms is een sanctie inderdaad nodig. Maar die moet altijd rechtstreeks verband houden met de fout die het kind heeft begaan. Je moet een onderscheid maken tussen het kind en wat het heeft gedaan. Door mijn zoon een spons te geven wanneer hij zijn glas omstoot, kleineer ik hem niet."

Kan de methode moeders meer zelfvertrouwen geven?

"Ja, want je voelt je een betere mama als je geleerd hebt te luisteren, de reële behoeften van je kind te erkennen en er zo goed mogelijk op te reageren. Ik wil meteen ook onderstrepen dat alle moeders bekwaam zijn. Soms hebben ze gewoon een nogal onhandige manier om hun kinderen iets duidelijk te maken. Maar het is nooit te laat om daar iets aan te doen."

Een puber in huis hebben is nog een ander paar mouwen.

"Je praat dan niet meer op dezelfde toon, de interesses zijn geëvolueerd. De angsten van de ouders ook, trouwens. Ik denk dat het erkennen van de gevoelens en emoties van je kind sowieso de basis blijft. Pubers houden er net zomin als kinderen van beoordeeld te worden en een stortvloed aan goede raad te krijgen."

"Ik hoor vaak dat de puberteit een beetje de terugkeer van de opstandige periode tijdens de vroege kinderjaren is. Ook hier is het dus een kwestie van een nieuw evenwicht te vinden. Kwaliteitsvolle communicatie blijft essentieel. Opvoeding is nooit een beklonken zaak. Het begint altijd opnieuw."

Metro / Photo News

Niet te missen